ฉือเจอเฉินเฟิง แต่ฉู่ชีงฉือก็รู้สึกเชื่อใจในตัวเฉินเฟิงอย่างประหลาด
โดยเฉพาะหลังจากที่เฉินเฟิงขึ้นเวทีแล้ว ท่าทางสบายๆนั่นยิ่งทำให้ฉู่ชีงฉือรอคอยอย่างใจจดใจจ่อ
หญิงสาวใส่หน้ากากผ้าคือฉู่ชีงฉือน่ะเอง แขกรับเชิญปริศนาที่ทางมหาลัยจงไห่เชิญมาร่วมงานวันเกิดครบร้อยปี
“นี่แกกล้าขึ้นมา?!” ไป๋เหวินซั่วสีหน้าประหลาดใจ เขายังนึกว่า คนกระจอกที่ไม่เคยเห็นโลกกว้างมาก่อนอย่างเฉินเฟิง พอเจอสถานการณ์แบบนี้ น่าจะขี้ขลาดไม่กล้าขึ้นเวที แต่ไม่คิดว่าเฉินเฟิงจะขึ้นมาจริงๆ
“นายไม่รู้สึกว่าตัวเองน่าขำหรอ?” เฉินเฟิงเงยหน้าขึ้นมองไป๋เหวินซั่วเนิบๆ
การกระทำของไป๋เหวินซั่วนี้ปัญญาอ่อนจนน่าขำ ถ้าเปลี่ยนสถานที่ เขาคงไม่คิดจะสนใจตัวประหลาดอย่างไป๋เหวินซั่วเลย แต่ไป๋เหวินซั่วกลับเอาหลินหวั่นชีวมาเป็นเดิมพัน ทำให้เขานิ่งเฉยต่อไปไม่ได้
“น่าขำ?” ไป๋เหวินซั่วหลุดหัวเราะ ทำสีหน้าเย่อหยิ่งใส่: “ขยะที่ขับรถซานตาน่ามือสองอย่างนายมีสิทธิ์อะไรมาบอกว่าฉันน่าขำหะ?”
“ฉันจะเตือนนายว่าให้ทำตัวดีหน่อย รีบไปจากหวั่นชีวซะ หวั่นชีวไม่ใช่ผู้หญิงที่คางคกอย่างนายอยากกินเนื้อหงส์ได้หรอก” ไป๋เหวินซั่วพูดอย่างคนอยู่ที่สูง ในเมื่อเฉินเฟิงกล้าขึ้นมาบนเวที งั้นเขาจะเหยียดหยามเฉินเฟิงเต็มๆสักดอกเลย ให้บทเรียนที่เฉินเฟิงจะจดจำไปชั่วชีวิต
