ผม มีแต่ผมที่คู่ควรกับคุณ” ไป๋เหวินซั่วโพล่งออกไปเลย วันนี้เขาเสียหน้าต่อหน้าคนจำนวนมากขนาดนี้แล้ว ถ้าเขายังไม่ได้หลินหวั่นชีวมา ก็เท่ากับเสียหน้าฟรีสิ
“ไป๋เหวินซั่ว นายทำบ้าอะไรเนี่ย?!”
ตอนนี้เอง เซียวรั่ววิ่งขึ้นเวทีมาด้วยสีหน้าร้อนใจ นักศึกษากว่าสองหมื่นคนกำลังดูอยู่นะ นายไป๋เหวินซั่วจะหน้าด้านแค่ไหนก็ตามใจ แต่หลินหวั่นชีวไม่ได้
“ทำอะไร?” ไป๋เหวินซั่วยิ้มเย็นบอก “อีกเดี๋ยวเธอก็จะรู้แล้ว”
เซียวรั่วรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี เมื่อเห็นไป๋เหวินซั่วหยิบไมค์ขึ้นมาพลางหันหน้าไปทางด้านล่างเวที
“เฉินเฟิง ฉันรู้ว่านายอยู่ด้านล่าง ถ้านายเป็นลูกผู้ชายพอ ก็ก้าวขึ้นมาบนเวทีประลองกับฉันให้รู้แพ้รู้ชนะกันไปเลย!”
เสียงดังกึกก้องรูหูของไป๋เหวินซั่วกระจายไปทั้งงาน
เหมือนมีระเบิดลงกลางงาน
แฟนของหลินหวั่นชีวอยู่ที่นี่ด้วย?!
อยู่ด้านล่างเวที?!
น่าตกใจเกินไปแล้วนะ!
อีกอย่าง จากคำพูดของไป๋เหวินซั่ว เหมือนจะประลองกับแฟนของหลินหวั่นชีวให้รู้ดำรู้แดงกันไปเลยว่าใครควรได้หลินหวั่นชีวไปครอง
นี่มันตื่นเต้นมากเลยนะ
พริบตาเดียว เหล่านักศึกษาคึกคักกันถ้วนหน้า
“ไป๋เหวินซั่วกล้ามากไปแล้ว กล้าบอกรักกลางสาธารณะก็ว่าบ้าแล้ว นี่ยังจะท้าแฟนเขาต่อยตีอีก?”
“บ้าแล้ว บ้าแล้ว บ้าไปแล้วแน่!”
“ไป๋เหวินซั่วทำแบบนี้น่าจะมีผลกระทบต่อมหาลัยนะ เพราะเรื่องนี้เขาผิดเต็มๆเลย”
“เชอะ จะกระทบอะไรมากมายล่ะ นี่มันมหาลัย ไม่ใช่ม.ปลาย บอกรักต่อหน
