าน่าจริงๆ!”
“ฮะฮะฮะ น่าขำชะมัด ทำไมเขาไม่ขับรถตู้มาซะเลยล่ะ”
“เขาเห็นมหาลัยจงไห่ของเราเป็นอะไรเนี่ย? ที่เก็บขยะหรือไง? มีหน้าขับซานตาน่ามา ไม่ขายหน้าเลย”
“แถมยังเป็นซานตาน่ามือสองอีก ดูท่าจะขับมาเจ็ดแปดปีแล้วเนี่ย”
หนุ่มสาวมากมายพากันประชดประชันเฉินเฟิงอย่างไม่ไว้หน้า วันนี้เป็นงานฉลองวันเกิดมหาลัยจงไห่ มีศิษย์เก่ามากมายที่ประสบความสำเร็จกลับมาร่วมงานด้วย
ดังนั้นรถที่ขับเข้ามา อย่างน้อยสุดก็เป็นระดับออดี้A8 ดีขึ้นมาหน่อยก็มีปอร์เช่ เบนลีย์ หรือแม้แต่รถแข่งอย่างมาเซราติ
ซานตาน่าของเฉินเฟิงเรียกได้ว่าเป็นคันเดียว
ทำให้ดูโดดเด่นขึ้นมาท่ามกลางรถหรูทั้งหลาย
สำหรับการประชดประชันของคนรอบข้าง เฉินเฟิงทำแค่ยิ้ม และไม่ได้ใส่ใจอะไร เขาไม่จำเป็นต้องถือสานักศึกษาที่ยังไม่ได้เข้าสังคมเลยพวกนี้
“หวังหย่าหนาน ยังจำได้ไหมว่าตัวเองเคยพูดอะไรไว้?” ตอนนี้เซียวรั่วยิ้มเย็นพูดออกมา เฉินเฟิงขับซานตาน่ามาดูกระจอกไปหน่อย แต่รถซานตาน่านี่ก็ตบหน้าหวังหย่าหนานเข้าฉาดใหญ่เลย
หวังหย่าหนานหน้าเปลี่ยนสี เธอจำได้อยู่แล้วว่าตัวเองพูดอะไรไว้ แต่ที่เธอพูดไปก่อนหน้านั้นไม่ได้พูดลอยๆ เธอมีหลักฐาน
ครั้งก่อนที่เฉินเฟิงตบหน้าหลิวคุนกับอู่จื้อเคอฉาดนั้นที่ฮงเยคลับ เธอยังจำได้ดี
เธอไม่เคยเห็นหลิวคุนกลัวเกรงใครขนาดนั้นมาก่อนเลย ตอนนั้นเธอเลยแน่ใจว่า เฉินเฟิงต้องมีเบื้องหลังอะไรที่แน่มาก ถึงได้พูดออกไปว่า เฉินเฟิงเป็นแฟนคลับค
