บทที่ 382 ฆ่าคนไม่สู้ฆ่าความหวัง
แต่หลิวเส้าฝู้ที่ห้อยต่องแต่งอยู่เหนือน้ำกลับไม่สงบนิ่งเหมือนเฉินเฟิง
เขารู้สึกไม่ชอบมาพากลกับสิ่งที่อยู่ใต้ร่างเขานานแล้ว ก่อนที่หลี่เล่อจะตะโกนให้ระวัง เขาก็เบนสายตาไปที่เหนือน้ำ
รู้ได้ทันทีเลยว่า วินาทีที่จระเข้เข้าโผล่พ้นน้ำ เขาจะเห็นอะไร
ไม่ต้องถามเลย หลิวเส้าฝู้ตกใจจนฉี่ราดเลยทีเดียว
พอเห็นเจ้าเข้ตัวเบิ้มอ้าปากจะกัดเขา หลิวเส้าฝู้ก็ขวัญหนีดีฝ่อหมดแล้ว
เขาได้กลิ่นคาวเลือดในปากเจ้าจระเข้ลอยมาด้วยซ้ำ
“อ๊า!”
หลิวเส้าฝู้ร้องโหยหวนเหมือนหมูจะถูกเชือด และเริ่มดิ้นรนไปมากลางอากาศ หวังรอดพ้นปากของจระเข้
“งั่ม!”
ริมฝีปากบนและล่างของจระเข้งับเข้าด้วยกัน แต่ได้ไปแค่อากาศ ไม่โดนตัวหลิวเส้าฝู้ซักกระผีก
ถึงเนื้อตัวจะยังอยู่ครบ แต่งับนี่ก็ทำหลิวเส้าฝู้ตกใจฉี่ราดกางเกงไปเรียบร้อย
ซึ่งสามารถเห็นรอยชื้นเปียกที่กางเกงหลิวเส้าฝู้อย่างเห็นได้ชัด
ในขณะเดียวกันก็มีกลิ่นฉี่อับชื้นลอยละลิ่วในอากาศ
เฉินเฟิงเหล่หลิวเส้าฝู้อย่างรังเกียจ ก่อนกระโดดลงจากกิ่งต้นวิลโลว์มาที่พื้น
แต่จระเข้ในน้ำกลับไม่มีความรังเกียจหลิวเส้าฝู้เลยสักนิด และยิ่งตะเกียกตะกายหนักขึ้นหลังได้กลิ่นฉี่อับชื้นนั่น
มันพยายามกระโดดพลางพุ่งเป้าหมายไปที่ก้นหลิวเส้าฝู้งับไม่ยอมหยุด
แม้ว่าทุกครั้งจะห่างไปครึ่งซม. แต่เห็นได้ชัดว่าเจ้าจระเข้ยังไม่ยอมละความพยายาม หลิวเส้าฝู้เริ่มร้องโหยหวนหนักขึ้น เจ้าจระเข้ก็ยิ
