่งพยายามออกแรงกระโดดมากขึ้น
ฉากนี้ทำหลี่เล่อที่ยืนอยู่ริมลำธารตะลึง
ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่า ทำไมเฉินเฟิงถึงพาหลิวเส้าฝู้มาที่นี่
“ช่วยด้วยสิ! ท่าน!”
“ท่าน! ผมจะตายแล้ว! ช่วยผมเร็ว!”
หลิวเส้าฝู้พยายามดิ้นรนเอาชีวิตรอด ระหว่างที่ดิ้นหลบการงับของจระเข้ ก็อ้อนวอนร้องขอเฉินเฟิงไปด้วย
แต่เฉินเฟิงที่ยืนริมธารกลับยิ้มอย่างมีความสุข ดูไม่คิดช่วยหลิวเส้าฝู้เลยสักนิด
เมื่อคืนตอนถูกหนุ่มหมวกปากเป็ดพามาที่นี่ เขาก็พบลำธารเล็กข้างโรงงานนี้ รวมถึงจระเข้ตัวนั้นที่ซ่อนในลำธารด้วย
ตอนนี้ถึงเฉินเฟิงจะแปลกใจว่า ทำไมที่นี่มีจระเข้ด้วย แต่ในใจก็ไม่ได้คิดอะไรมาก แค่เผื่อใจไว้เท่านั้น
ไม่คิดว่า การเผื่อใจไว้จะได้ใช้ประโยชน์ในวันนี้
จะมีวิธีอะไรทรมานคนมากไปกว่าการให้เขาอยู่ใกล้ชิดความตายแค่เอื้อมกันล่ะ?
ไม่ต้องถามเลย วิธีข้างหน้านี้ไง!
หลิวเส้าฝู้ในตอนนี้อยู่ห่างจากความตายแค่เอื้อมเท่านั้น
ถ้าเขาหยุดดิ้นรน จระเข้ในน้ำต้องงับเขาได้แน่
ถ้าเขาไม่ยอมแพ้ ก็ทำได้แค่แข่งพละกำลังกับจระเข้ ดูว่าใครอึดมากกว่าเท่านั้น
เฉินเฟิงเชื่อว่า บทเรียนนี้จะทำให้หลิวเส้าฝู้จำไปจนวันตายเลยทีเดียว
สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าความตายคือ อยู่ไม่สู้ตาย!
“พี่เฟิง ไม้นี้ของพี่…สุดยอดจริงๆ!” หลี่เล่อลอบกลืนน้ำลาย เขาไม่รู้จะบรรยายเฉินเฟิงว่ายังไงดีแล้ว
เขาไม่รู้ว่าเฉินเฟิงมีความแค้นอะไรกับหลิวเส้าฝู้ ถึงได้ทรมานหลิวเส้าฝู้แบบนี้
แต่เขารู้ว่า
