เฉินเฟิงทำสำเร็จตามเป้าหมายแล้ว
หลิวเส้าฝู้ในตอนนี้ทรมานซะยิ่งกว่าตาย
แค่นาทีเดียว กางเกงของหลิวเส้าฝู้เปียกชื้นไปด้วยฉี่และขี้ เห็นได้ชัดว่าโดนจระเข้ข้างล่างทำตกใจจนกลั้นไว้ไม่อยู่
“ไอ้เวรเอ๊ย!”
“ฉันจะฆ่าแก!”
พอเห็นร้องขออ้อนวอนแล้วไร้ประโยชน์ หลิวเส้าฝู้ก็เริ่มด่ากราด จนถึงตอนนี้เขายังไม่รู้ชื่อของเฉินเฟิงเลย และยิ่งไม่รู้ว่าเขาไปทำอะไรให้เฉินเฟิงนักหนา
เขารู้แต่เพียงว่า หลังจากเข้าไปในลิฟท์เดียวกับเฉินเฟิงแล้ว เฉินเฟิงก็ลงมือกับเขาเอาดื้อๆ แถมยังพาเขามาทรมานที่แบบนี้ด้วย
หลิวเส้าฝู้อยากเลิกดิ้นรน แต่พอคิดว่าผลลัพธ์ของการเลิกดิ้นรนคือโดนจระเข้ฉีกออกเป็นชิ้นๆ และกัดกินเข้าท้องไปทีละคำ
การตายแบบนี้มันน่ากลัวขนพองสยองเกล้ามากเกินไป เขารับไม่ไหวหรอก
เฉินเฟิงไม่ใส่ใจอะไรกับคำด่าของหลิวเส้าฝู้
หลิวเส้าฝู้ก็เริ่มรู้ตัว หลังจากด่าไปหลายคำ ก็รู้ว่าเฉินเฟิงไม่ยี่หระอะไรกับเขาเลย
ดังนั้นหลิวเส้าฝู้เลยเปลี่ยนวิธี เขาอ้อนวอนขอร้องเฉินเฟิง และพยายามเกลี้ยกล่อมเฉินเฟิงไม่ให้ทำเรื่องโง่ๆ
สำหรับมุขตื้นๆแค่นี้ เฉินเฟิงไม่สนใจหรอก
“ไปเถอะ” เฉินเฟิงยิ้มบอกหลี่เล่อ
“ไป?” หลี่เล่ออึ้ง: “พี่เฟิง พวกเราไปแล้ว หลิวเส้าฝู้จะทำไงล่ะ?”
“ให้เขาหาทางรอดเองไง”
คำตอบของเฉินเฟิงทำหลี่เล่อมองบน หลี่เล่อบอก: “พี่เฟิง ไหนพี่บอกว่าจะไม่ฆ่าหลิวเส้าฝู้ไง?”
“พี่บอกว่าจะไม่ฆ่าเขา แต่ไม่ได้บอกว่าจะไม่ให้จระเข้ฆ่าเขานี่ เ
