ขาตายในท้องจระเข้ ไม่เกี่ยวอะไรกับพี่นี่นา” เฉินเฟิงยักไหล่บอก
หลี่เล่อเงียบกระพริบตาปริบๆ แบบนี้ก็ได้ด้วย?
“เอาล่ะ ไปกันเถอะ หลิวเส้าฝู้ไม่ตายหรอก”
เฉินเฟิงยิ้มน้อยๆ ก้าวเท้านำไปก่อน ก่อนจะจับหลิวเส้าฝู้โหน เขาคิดถึงระยะห่างที่จระเข้จะกระโดดได้ไว้แล้ว
ที่จริงแล้ว ต่อให้หลิวเส้าฝู้ไม่หลบ เขาก็ไม่โดนจระเข้กัดหรอก
แต่เพราะหลักจิตวิทยา หรือที่เรียกว่าความกลัว หลิวเส้าฝู้จะรู้สึกเสมอว่า ถ้าเขาไม่หลบ ก็จะโดนจระเข้กัดตาย ดังนั้นเขาเลยพยายามดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง สภาพเละเทะดูไม่ได้
และไม่รู้ว่า ถ้าเขาดิ้นรนสุดกำลังไปแล้ว พบว่าการดิ้นรนของตัวเองไม่มีประโยชน์เลย จะมีปฏิกิริยายังไง
แน่นอน เฉินเฟิงไม่ใช่พระเจ้า การต่อสู้ระหว่างหลิวเส้าฝู้กับจระเข้ ระหว่างนั้นเป็นไปได้ว่าเชือกอาจจะขาด หรือไม่ก็จระเข้บ้าดีเดือด กระโดดได้สูงกว่าระยะที่คาดการณ์ไว้ก็ได้
ถ้าเกิดเหตุการณ์พวกนี้ขึ้นจริง เฉินเฟิงคงได้แต่บอกว่า หลิวเส้าฝู้ดวงซวยจริงๆ เขาหนีไม่พ้นเคราะห์กรรมนี้
พอเห็นเฉินเฟิงเดินไปไม่เหลียวหลังกลับมาเลย หลิวเส้าฝู้ก็สิ้นหวังทันที
เขาเริ่มด่ากราดไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม คำด่าทอหยาบกร้านหลายพันคำหลุดออกมาจากปากเขาหมด
แต่ตอนนี้ผู้ที่สามารถได้ยินคำด่าทอของเขาก็มีแค่จระเข้ในลำธารเท่านั้น
หลิวเส้าฝู้ยิ่งด่าหนักขึ้นเท่าไหร่ จระเข้ในลำธารก็ยิ่งกระโดดสูงขึ้น
หลายนาทีผ่านไป หลิวเส้าฝู้หมดแรงในที่สุด เขาโหนตัวอ่อนแรง
