แต่จระเข้ในลำธารกลับเห็นชัดว่ายังมีแรงเหลือ
พอเห็นหลิวเส้าฝู้หยุดการดิ้นรน สองตาดุร้ายของจระเข้ฉายแววตื่นเต้น มันพยายามกระโดดอีกครั้ง เล็งเป้าไปที่ก้นหลิวเส้าฝู้และกัดอย่างแรง
“งั่ม”
เสียงกัดดังสนั่นลอยมา หลิวเส้าฝู้อดกระตุกไม่ได้ แต่รออยู่นาน กลับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดใดๆในตัวเลย
หรือว่า…
หลิวเส้าฝู้นึกถึงความน่าจะเป็นอย่างหนึ่งขึ้นมาได้ ดวงตาเขาเบิกกว้างฉับพลัน เขาโกรธจนตัวแทบระเบิด
จระเข้ในลำธารไม่มีทางกัดเขาถึง!
ทั้งหมดเกิดจากความกลัวของเขาเอง!
“ฮะฮะฮะฮะ!”
จู่ๆหลิวเส้าฝู้ก็หัวเราะเสียงดัง หัวเราะจนน้ำตาไหล
นี่ไงฆ่าคนไม่สู้ฆ่าความหวัง!
ฆ่าคนไม่สู้ฆ่าความหวังจริงๆ!
เฉินเฟิงไม่เคยคิดฆ่าเขาตั้งแต่แรก
ที่เฉินเฟิงทำ ก็แค่ตะล่อมทางหลักจิตวิทยา ให้เขาเกิดความกลัว
เขาทำตัวเองตกใจจนฉี่ราดอึราด!
เขาทำตัวเองตกใจจนสภาพเละเทะดูไม่ได้!
