่นี่
ตอนนี้ลูกชายบอสใหญ่โดนเขาตีสลบมากองต่อหน้าหลี่เล่อ หลี่เล่อไม่ตกใจสลบไป ก็ถือว่าหัวใจแข็งแรงมากพอแล้ว
พอได้ยินเฉินเฟิงยืนยัน ใจหลี่เล่อกระตุกวูบ ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ออกมา
“พี่เฟิง พี่หาเรื่องใครไม่หา ไปหาเรื่องไอ้บ้านี่ทำไมเนี่ย?”
“พ่อไอ้บ้านี่เป็นบอสใหญ่ของคางเหม่ยเรา เขากระทืบเท้าที ทั่วทั้งจงไห่ก็แผ่นดินไหวไปสามครั้งแล้ว”
“พี่เฟิง หนีกันเถอะ อาศัยตอนไอ้บ้านี่ยังไม่ฟื้น รีบหนีกัน บางทีอาจจะพอมีทางรอดอยู่บ้าง”
ท่าทางหลี่เล่อดูหมดอาลัยตายอยากมาก ตีให้ตายเขาก็นึกไม่ถึงว่า เฉินเฟิงจะทำคุณชายหลิวของคางเหม่ยสลบเหมือดแบบนี้ ในฐานะคนของคางเหม่ยทุกคนต่างรู้ดีว่า นิสัยหลิวเส้าฝู้เป็นคนมีแค้นต้องชำระแค่ไหน
กล้าหาเรื่องเขา ขั้นเบาก็โดนไล่ออกจากคางเหม่ย ขั้นหนักก็หักแขนหักขา
และสภาพหน้าตาบวมปูดของหลิวเส้าฝู้ในตอนนี้ เห็นได้ชัดว่าแค้นอาฆาตกับเฉินเฟิงแล้ว แค้นขนาดนี้เอาชีวิตเฉินเฟิงเลยถือว่าสถานเบาแล้วนะ
“หนี? ทำไมพี่ต้องหนีด้วย?” เฉินเฟิงยิ้มบาง ออกแนวหยัน เขาทำลายเฉินอิงโรได้ ยังไม่หนีเลย แล้วนับประสาอะไรกับหลิวเส้าฝู้ล่ะ
“ไม่หนี?” หลี่เล่ออึ้งก่อน จากนั้นก็สะท้านเยือกเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ สีหน้าเปลี่ยนพูดว่า: “พี่เฟิง พี่คงไม่คิดจะฆ่าหลิวเส้าฝู้แล้วเก็บเรื่องเงียบไว้ใช่ไหม?”
เฉินเฟิงยิ้มไม่ได้พูดอะไร ไม่ถึงกับฆ่าหลิวเส้าฝู้หรอก แต่ต้องสั่งสอนหลิวเส้าฝู้ให้หลาบจำไปตลอดชีวิต ไม่งั้นไม่ร
