้จักแม้แต่ชื่อเขา มันถือดียังไงมาตบเขาเนี่ย?
พอเห็นเฉินเฟิงเดินเข้ามาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์อีก หลิวเส้าฝู้ลนลานขึ้นมาทันที เขารีบยกมือขึ้นพนมขอร้องเฉินเฟิง: “อย่าพึ่งตบนะอย่าพึ่ง นายจำคนผิดหรือเปล่า? ฉันไม่มีความแค้นอะไรกับยาย ฉันไม่เคยเจอนายมาก่อนด้วยซ้ำ…”
“ไม่เคยเจอผม?” เฉินเฟิงแค่นยิ้มมุมปาก
ยิ้มเย็นนี่ทำให้หลิวเส้าฝู้ใจกระตุกวูบ แต่เขายังคงรีบอธิบาย: “ใช่ ฉันแน่ใจนะ ฉันไม่เคยเจอนายมาก่อนเลย นายน่าจะตบผิดคนแล้วล่ะ”
“ตบผิดคน?” เฉินเฟิงหรี่ตามอง: “นายชื่อหลิวเส้าฝู้ใช่ไหม?”
หลิวเส้าฝู้ตะลึง ก่อนพยักหน้า: “ฉันชื่อหลิวเส้าฝู้จริง…”
“เพี๊ยะ”
หลิวเส้าฝู้พูดยังไม่ทันจบ เฉินเฟิงก็สะบัดมือตบหน้าเขาให้อีกฉาด
“ในเมื่อชื่อหลิวเส้าฝู้ งั้นก็ไม่ได้ตบผิด”
“คนที่ผมจะตบคือหลิวเส้าฝู้!”
