บทที่ 375 ทำไมผมต้องกลัวด้วย
รู้สึกผิด
เพราะว่ารู้สึกผิด
หวางหงอี้รู้สึกผิดต่อเสี้ยเว่ยกั๋วมาตลอด
ดังนั้นเขาเลยอยากไถ่โทษโดยการทำดีต่อเขา
“เสี่ยวเฟิง อารู้ว่าเราเป็นคนมีน้ำใจ ไม่งั้นเหล่าเสี้ยคงไม่ยอมยกเมิ่งเหยาให้เราดูแลแน่”
“แต่เรื่องตอนนั้นมันผ่านไปแล้ว อากับเหล่าเสี้ยหลายปีมานี้ก็ไม่ได้ลำบากอะไร”
“ดังนั้นเราอย่าทำเรื่องโง่ๆอย่าไปหาเรื่องวังตุงหยางเลยนะ”
“เราน่าจะเข้าใจนะว่า คำว่า วังโฉงหยางสามคำนี้หมายถึงอะไรในจงไห่”
หวางหงอี้ยังกำชับอย่างหนักแน่นต่อว่า วังโฉงหยางเป็นหนึงในวีรบุรุษที่ยังเหลืออยู่ตั้งแต่สมัยก่อตั้งประเทศขึ้นมา ฐานะของเขาในหวาเซี่ยไม่ด้อยไปกว่าพวกผู้อาวุโสที่ก่อตั้งประเทศมาเลย
ถึงตัวเขาจะไม่มีตำแหน่งอะไร แต่ไม่ว่าใครในจงไห่ เจอเขาก็ยังต้องเรียกเขาด้วยความเคารพนอบน้อมว่าท่านวัง
นอกจากฐานะที่สูงส่งของตัววังโฉงหยางเองแล้ว บ้านวังในตอนนี้ยังเป็นใหญ่ค้ำฟ้าของจงไห่อีกด้วย
บ้านวัง บ้านฉู่ บ้านส้ง บ้านฉินถือเป็นสี่ตระกูลใหญ่ของจงไห่
ในจงไห่ ฐานะบ้านวังไม่มีใครสามารถสั่นคลอนได้
“คุณอาหวาง วางใจเถอะครับ ผมไม่วู่วามหรรอก” เฉินเฟิงพยักหน้าเบาๆ บ้านวังเป็นตระกูลที่มีประวัติมายาวนาน พวกเขาขาดอีกแค่นิดเดียวก็จะได้เข้าไปอยู่ในหกตระกูลดังของหวาเซี่ย
อาศัยแค่อำนาจของตระกูล ต่อให้เป็นตระกูลโห้ ณ เกาะก๊าง ก็ยังด้อยกว่าบ้านวังอยู่มาก
บุคคลระดับนี้ เฉินเฟิงไม่วู่วามไปหาเรื่องด้วยอยู่แ
