เป็นชิปปิ้ง”
“สุดท้ายวิ่งไปได้สองรอบ เรือพวกเราก็โดนเผา”
“เหตุผลเพราะก่อนพวกเราวิ่งเรือ ไม่ได้ไปสอบถามบ้านวังก่อน”
“พอได้ยินคำนี้ อากับเหล่าเสี้ยโกรธมาก พวกเราหนุ่มน้อยสองคนก็ไม่ได้สืบค้นให้ดีก่อนว่า ในจงไห่บ้านวังหมายถึงอะไร ก็เลยโดนพวกที่เผาเรือซ้อมซะแทบตายเลย”
“วันต่อมา วังตุงหยางก็ปรากฏตัว บอกว่าเมื่อวานคนที่พวกเราต่อสู้ด้วยมีคนหนึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องเขา”
“ตอนนั้นวังตุงหยางให้ทางเลือกพวกเราสองทาง ระหว่างคุกเข่าขอขมาและหักขาสองข้าง หรือไม่ก็ ตาย!”
เฉินเฟิงหรี่ตามอง จากคำพูดของหวางหงอี้รู้ได้ไม่ยากเลยว่า วังตุงหยางตอนนั้นใหญ่แค่ไหน หวางหงอี้กับเสี้ยเว่ยกั๋วแค่ทำลูกพี่ลูกน้องเขาเจ็บเท่านั้น วังตุงหยางก็ให้พวกเขาคุกเข่าขอขมาแถมยังต้องหักขาสองบ้างอีก นี่ยังอยู่ภายใต้สถานการ์ที่ลูกพี่ลูกน้องวังตุงหยางทำผิดก่อนด้วยการเผาเรือพวกเราด้วย
“ตอนวังตุงหยางพูดแบบนี้ออกมา อารู้ทันทีว่า อากับเหล่าเสี้ยไม่มีทางเลือก”
“ถ้าไม่คุกเข่า พวกเราคงไม่มีทางเจอพระอาทิตย์ในวันต่อมาแน่”
“สุดท้าย อาคุกเข่าลง”
“แต่เหล่าเสี้ยไม่ยอม ตอนนั้นเขาหัวแข็งมากเกินไป ต่อให้โดนวังตุงหยางหยิบปืนจ่อหัวอยู่ เขาก็ไม่ยอม…” พอพูดมาถึงตรงนี้ หวางหงอี้ชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นเขาถอนหายใจหนักหน่วงออกมา และพูดขึ้นว่า: “สุดท้าย อาเลยลงมือเอง หักขาเหล่าเสี้ย และก็กดหัวเขาให้คำนับวังตุงหยางสามครั้ง ถึงพอจะบรรเทาความโกรธของเขาลงได้”
“พอ
