บทที่ 373 นายกล้าเอาไหม
“เกินไป? ฉันเกินไปตรงไหน? ฉันไม่ได้เหลือให้ไอ้ขยะนี่หนึ่งแสนหรือไง?” เพิ้งเย้นฟางเบ้ปาก พูดสีหน้าไม่ยี่หระ
จากนั้นเธอเบนสายตามาที่เฉินเฟิง: “เฉินเฟิง ค่าคอมแปดแสนนั่น การเงินโอนเข้าบัญชีนายหรือยัง?”
“โอนเข้ามาแล้วครับ…”
เฉินเฟิงยังพูดไม่ทันจบ ก็โดนเพิ้งเย้นฟางตัดบทอย่างไม่ไว้หน้าว่า: “ในเมื่อโอนเข้าบัญชีนายไปแล้ว นายก็เอาออกมาสิ ทุกคนอยู่ที่นี่พอดี นายก็โอนเจ็ดแสนให้สื้อผิงต่อหน้าทุกคนนี่เลย”
เพิ้งเย้นฟางจิกเฉินเฟิงไม่หยุด เธอจะต้องให้เฉินเฟิงคายเจ็ดแสนออกมาให้ได้ ถ้าวันนี้เธอทำไม่ได้ พอเฉินเฟิงออกประตูนี้ไป ลาออกไปจากจงไห่เลย ยิ่งยากละงานนี้
“ขอโทษครับ เงินแปดแสน ผมใช้หมดแล้ว” เฉินเฟิงยิ้มบางพลางว่า
ใช้หมดแล้ว?!
ทุกคนตะลึง ตอนเช้าพึ่งโอนมาให้ ตอนบ่ายใช้หมดแล้ว? ผีหลอกหรือไง?
“เฉินเฟิง นายเห็นว่าพวกเราโง่หรือไงหา?!” เพิ้งเย้นฟางปรี๊ดแตกทันที: “พึ่งโอนมาตอนเช้า ตกดึกนายใช้หมดแล้ว?”
“แปดแสนนะ ไม่ใช่แปดสิบ!”
“นายไม่อยากแบ่งให้สื้อผิงก็พูดมาตรงๆ เอาเหตุผลไร้สาระแบบนี้มาหลอกทุกคนมันสนุกหรือไง?” เพิ้งเย้นฟางใกล้จะระเบิดแล้ว เธอไม่คิดเลยว่า เฉินเฟิงจะกล้าใช้เหตุผลไร้สาระแบบนี้มาตอบเธอ
เฉินเฟิงส่ายหน้ายิ้มๆ: “คุณน้าเพิ้ง ผมว่าผมจำเป็นต้องบอกคุณน้าสักเรื่องว่า ค่าคอมน่ะโอนมาตอนเช้าจริง แต่เงินแปดแสนไม่ใช่ของผมคนเดียว”
“ตอนนั้นคนที่ออกไปโรงพยาบาลตุงถิงด้วยกันกับผมคือห
