บทที่ 372 ความหน้าด้านของเพิ้งเย้นฟาง
“ฮะฮะฮะ อย่างอื่นฉันจะไม่พูดแล้วละกัน ขอพูดแค่คำเดียว: เฉินเฟิง พยายามต่อไปนะ สู้ๆนะ! พยายามเป็นหัวหน้ากลุ่มฝ่ายขายให้ได้ก่อนปีหน้า!”
“ถ้านายทำได้ ถึงตอนนั้นพวกเราจะไปจัดงานฉลองให้นายกันที่โรงแรมจิ่นไท่!”
“ครับ” เฉินเฟิงยิ้มมองหน้าหลี่สื้อผิง คำพูดของหลี่สื้อผิงพูดดูมีนัยยะ ต่อหน้าดูเหมือนชมเชย แต่ที่จริงแล้วกำลังบอกทุกคนว่า ต่อให้เฉินเฟิงนายจะแน่แค่ไหน ฉันก็เป็นเจ้านายของนาย นายไม่มีทางหลุดรอดพ้นเงื้อมมือฉันไปได้
พอหลี่สื้อผิงพูดจบ เพิ้งเย้นฟางยิ้มรับคำต่อทันที: “หงอี้ ให้ฉันพูดนะ ค่าคอมแปดแสนของเฉินเฟิงนี่ เป็นความชอบของสื้อผิงครึ่งนึงเลยนะ”
“คุณป้าพูดเกินไปแล้วครับ เฉินเฟิงน่ะเก่งมากนะ ไม่มีผม เขาก็หาเงินแปดแสนนี่ได้ครับ” หลื่สื้อผิงพูดอย่างถ่อมตน
“เชอะ” เพิ้งเย้นฟางเบ้ปากอย่างไม่พอใจ ก่อนหันไปยิ้มให้หลี่สื้อผิง: “สื้อผิง ที่นี่มีแต่คนกันเอง ไม่มีคนนอก เราไม่ต้องไว้หน้าเจ้านี่หรอก”
“ออเดอร์สิบล้านของเจ้านี่น่ะ เราเป็นคนคอยช่วยเขาล่ะสิ”
หลี่สื้อผิงอึ้งเล็กน้อย เพิ้งเย้นฟางพูดแบบนี้…หมายความว่าไง
เธอคงไม่คิดว่า เป็นของเขาหรอกนะ?
หลี่สื้อผิงไม่ตอบ เพิ้งเย้นฟางเลยเข้าใจว่าหลี่สื้อผิงยอมรับแล้ว เธอยิ้มพูดต่อว่า: “สื้อผิง ป้ารู้ว่าคุณอยากช่วยเฉินเฟิง คุณอยากให้เฉินเฟิงได้รับการยอมรับที่บริษัท”
“แต่ต่อไปคุณทำเรื่องแบบนี้น้อยลงหน่อยก็ดีนะ คนจำพวกขยะ
