ถึงออเดอร์สิบล้านของเสี่ยวเฟิง หลี่สื้อผิงจะช่วยไปไม่น้อย แต่ตัวเสี่ยวเฟิงเองก็ไม่ใช่ไม่ได้ทำอะไรเลย…” หวางหงอี้พูดเสียงเย็น เขารู้ว่าเพิ้งเย้นฟางเห็นหลี่สื้อผิงเป็นว่าที่ลูกเขยมาตลอด ดังนั้นเลยคิดเผื่อหลี่สื้อผิงเสมอ แต่เพิ้งเย้นฟางทำแบบนี้ดูออกจะเกินไปสักหน่อย พูดคำเดียวคิดจะเอาค่าคอมแปดแสนของเฉินเฟิงไปเลย รังแกกันแบบนี้ได้ยังไง?
“เขาทำอะไรล่ะ? เขาจะทำอะไรได้?” เพิ้งเย้นฟางยังตัดบทหวางหงอี้อย่างไม่ไว้หน้า
“ถ้าไม่มีสื้อผิง เขาคงไม่รู้ไปเร่ร่อนที่ไหนแล้ว อย่าว่าแต่ออเดอร์สิบล้านเลน ตอนนี้เขาจะได้เข้าทำงานที่บริษัทคางเหม่ยกรุ๊ปยังเป็นปัญหาเลย”
“สรุปแล้ว เขาเซ็นออเดอร์ราคาสิบล้านนี่มาได้ เป็นความชอบของสื้อผิงทั้งหมด ไม่เกี่ยวอะไรกับตัวเขาเลยสักนิด”
“ดังนั้นค่าคอมแปดแสนนี่ ก็ควรจะให้สื้อผิงสิ” เพิ้งเย้นฟางพูดเป็นฉากๆด้วยสีหน้ามั่นใจ
“คุณน้าเพิ้งคิดจะให้ผมแบ่งผู้จัดการหลี่เท่าไหร่?” เฉินเฟิงมองเพิ้งเย้นฟางยิ้มๆ
“เจ็ดแสน!” เพิ้งเย้นฟางพูดด้วยสีหน้าเย็นชา เบนสายตามาที่เฉินเฟิง: “อย่างน้อยนายก็ต้องให้สื้อผิงเจ็ดแสน! เพราะถ้าไม่มีสื้อผิง นายไม่มีทางได้แม้แต่แดงเดียว”
“งั้นหรอ?” เฉินเฟิงหรี่ตามองยิ้มๆ
“ไม่ใช่หรือไง?”
“ไม่มีสื้อผิงพานายเข้าไปฝากเข้าบริษัท ไม่มีสื้อผิงคอยแอบช่วยนาย นายคิดว่านายจะดิลออเดอร์ราคาสิบล้านนี่มาได้หรือไง?”
“ให้นายแบ่งสื้อผิงเจ็ดแสนน่ะยังน้อยไปด้วยซ้ำ!”
“ให้ฉันว่านะ
