ความสำคัญกับหลี่ผิงมากขึ้น
หวางซือหยวนไม่พูด หลี่สื้อผิงเองก็ยิ่งไม่พูด เพราะนี่เป็นความดีความชอบที่ได้มาไม่รู้ตัว เรื่องอะไรจะไม่เอา
เฉินเฟิงยิ้ม กวาดตามองสีหน้าแต่ละคนไว้หมด แต่เขาไม่คิดจะพูดกึ้คำพูดของเพิ้งเย้นฟางซักนิด คำเดิมน่ะแหละ เขาไม่คิดจะถือสาคนคิดเล็กคิดน้อยอย่างเพิ้งเย้นฟาง มันทำเขาเสียราคาหมด
“นายยิ้มอะไร ฉันพูดไม่ถูกหรือไง?” เห็นเฉินเฟิงยังกล้ายิ้มออกมา เพิ้งเย้นฟางฉุนขึ้นมาทันที เจ้าขยะนี่ทำไมหน้าหนาขนาดนี้เนี่ย? อาศัยพึ่งพาคนอื่นถึงได้ออเดอร์มา โดนเปิดโปงแล้วยังยิ้มออกมาได้อีก?
“คุณน้าเพิ้ง คุณน้าพูดถูก ผู้จัดการหลี่ช่วยผมดิลออเดอร์มาจริงๆครับ” เฉินเฟิงพูดเสียงเรียบ วิธีรับมือคนโง่ที่ดีที่สุดคือ คนโง่พูดอะไรมา คุณก็เออออตามเขาไป ให้เธอโง่ให้พอใจ
พอได้ยินเฉินเฟิงยอมรับออกมา สีหน้าเพิ้งเย้นฟางถึงเริ่มดีขึ้น
แต่หลี่สื้อผิงกลับเริ่มหวั่นใจขึ้นมา เฉินเฟิงในสายตาเขาไม่น่าจะเป็นคนยอมรับผิดในสิ่งที่ตนไม่ได้ก่อนะ?
“ในเมื่อออเดอร์หลี่สื้อผิงช่วนายดิลมาได้ งั้นเรื่องค่าคอมแปดแสนของนายนี่ เราควรจะมาคุยกันใหม่ดีไหม?” เพิ้งเย้นฟางส่อประกายตาเจ้าเล่ห์ขึ้นวูบหนึ่ง นี่ต่างหากเป้าหมายที่แท้จริงของเธอ ที่พูดไปซะเยอะน่ะเป็นการปูทางเพื่อประโยคนี้ทั้งนั้น
เฉินเฟิงขมวดคิ้ว ยัยโง่เพิ้งเย้นฟางนี่ นี่คงไม่ใช่คิดจะเอาค่าคอมแปดแสนของเขาให้หลื่สื้อผิงหรอกนะ?
“เย้นฟาง คุณพูดงี้หมายความว่าไง?!”
“
