บทที่ 67 วิถียุทธ์ทั่วหล้า ร่วมสังหารหนึ่งเซียน
วันที่สองเดือนสอง มังกรผงาด
จากวันที่ลวี่หยางไปเยือนหวังโป๋หยวน เวลาก็ล่วงผ่านไปอีกสามปี
ตลอดสามปีนี้ เขาได้พบกับผู้ฝึกวิถียุทธ์คนอื่น ๆ อีกหลายคน บ้างก็อ่อนโยน บ้างก็โหดเหี้ยม และแน่นอนว่าไม่ขาดพวกที่ชอบการต่อสู้จนได้ประลองกันอย่างดุเดือด
อย่างไรก็ตาม ลวี่หยางก็เก็บเกี่ยวผลลัพธ์ได้ไม่น้อย ต่อสิ่งที่เรียกว่า “วิถียุทธ์ขั้นที่สี่ การหยั่งรู้การเปลี่ยนแปลงแห่งฟ้ามนุษย์” เขาเริ่มมีความเข้าใจที่ลุ่มลึกขึ้น ในยามนั้น จิตใจที่เคยสงบนิ่งพลันกลับกลายเป็นคึกคักรุนแรงปราณโลหิตทั่วร่างพลุ่งพล่านประหนึ่งจะแตกทะลุออกมา เป็นประสบการณ์ที่น่าอัศจรรย์ยิ่งนัก
คืนนั้น ท้องฟ้ามืดมน ลมแรง ดวงดาวพร่างพรายเต็มผืนฟ้า
ตรอกซอกที่โดยปกติแล้วเต็มไปด้วยแสงไฟและเสียงครื้นเครง ในคืนนี้กลับมิทราบว่าเหตุใด หลายบ้านปิดหน้าต่างลงกลอนกันแน่นหนานครเทียนจิงที่กว้างใหญ่โอฬาร บัดนี้กลับแลดูเงียบงันน่าพรั่นพรึง
ถนนมืดมิด มีเพียงลวี่หยางคนเดียวที่ย่ำเท้าอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่า
“วิถีแห่งเทียนเหรินนี้ก็น่าสนใจอยู่ไม่น้อย…”
ลวี่หยางสีหน้าเรียบสงบ สัมผัสถึงการหมุนเวียนของปราณโลหิตภายในร่างอย่างเงียบงัน เขารู้สึกได้ชัดเจนว่าปราณโลหิตของตนในขณะนี้มีชีวิตชีวาอย่างยิ่ง ประหนึ่งมันได้ถือกำเนิดเป็นชีวิตขึ้นมาจริง ๆ!
“การหยั่งรู้การเปลี่ยนแปลงแห่งฟ้าคน ก้าวนี้ตามจริงแล้วมีการเปลี่ยนแป
