ลงสองชั้น การเปลี่ยนแปลงชั้นแรกก็คือ ‘การเปลี่ยนแปลงของมนุษย์’ คือการทำให้ปราณโลหิตและจิตวิญญาณของผู้ฝึกยุทธ์บรรลุถึงความเป็นหนึ่งเดียวที่สมบูรณ์แบบ การเปลี่ยนแปลงชั้นที่สองก็คือ ‘การเปลี่ยนแปลงของฟ้าสวรรค์’ ทำให้ปราณโลหิตและจิตวิญญาณภายในร่างกายประสานเสียงกับฟ้าดินอันยิ่งใหญ่ภายนอก…”
ลวี่หยางยิ่งใคร่ครวญ สภาวะของเขาก็ยิ่งแข็งกล้ายิ่งขึ้น
ซู่ ซู่
ทันใดนั้นเอง ภายในความมืดกลับพลันปรากฏแสงดาบเสี้ยวหนึ่งเจิดจ้า แสงดาบนั้นเรืองรองและงามสง่า ในชั่วพริบตาก็สาดสว่างไปทั่วตรอกซอย งามราวกับจะปล้นแย่งแสงทั้งสวรรค์และปฐพีไปเสียสิ้น!
เคร้ง เคร้ง!
ในวินาทีถัดมา ทั่วร่างของลวี่หยางก็พลันระเบิดแสงทองออกมาหลายชั้นทีละชั้น แสงเหล่านั้นห่อหุ้มร่างเขาอย่างแน่นหนา ราวกับกลายเป็นระฆังทองคำขนาดยักษ์ที่โอบป้องเขาไว้ภายในโดยสมบูรณ์
แสงดาบฟาดลงบนระฆังทองนั้น เกิดเสียงระเบิดเป็นไอร้อนพวยพุ่งและประกายไฟเจิดจ้า แสงดาบพังทะลุม่านทองไปได้ถึงสามชั้นติดต่อกัน จนถึงชั้นสุดท้ายจึงพอหยุดยั้งได้ ทันทีที่เห็นว่าดาบเดียวไม่อาจบรรลุผล ผู้ลงมือก็หาได้อาลัยใด ๆ กลับชักดาบถอยหลังแล้วสลายหายกลับคืนสู่ความมืดทันที
ตูมม!
เพียงร่างนั้นถอยกลับไม่ทันไร ตำแหน่งที่เขายืนอยู่ก่อนหน้าก็พลันปรากฏปราณกระบี่เจิดจ้าฟาดถล่มลงมาในบัดดล ผืนดินใต้เท้าถูกเฉือนเป็นร่องลึกเหวกว้างในพริบตา
“ข้าก็นึกว่าเป็นใคร…ที่แท้ก็สหายเต๋าติงนี่เอง”
ลวี่หยาง
