บทที่ 371 หาทางปั่นหัวให้แตกคอ
“ขอบคุณ แต่ไม่ต้องหรอก” เฉินเฟิงยิ้ม หลี่สื้อผิงก็ทำได้แต่เยาะเย้ยเขาแบบนี้เท่านั้นแหละ
“ไม่ต้อง?” หลี่สื้อผิงประชดในสีหน้า: “งั้นดี นายหารถไปเองละกัน ฉันพาซือหยวนไปก่อนละกัน” พูดจบ หลี่สื้อผิงเหยียบคันเร่งขับออกไปเลย
เฉินเฟิงยิ้มน้อยๆ กวักมือเรียกแท็กซี่ ตรงไปบ้านหวาง
ทุกคนในบ้านหวางเต็มไปด้วยบรรยากาศน่ายินดี พอก้าวเท้าเข้าคฤหาสน์ เฉินเฟิงก็ได้กลิ่นอาหารหอมฉุยลอยมา
บนโต๊ะอาหารในห้องรับแขกเต็มไปด้วยอาหารอร่อยหลายอย่าง
แต่กลับไม่มีใครขยับ เหมือนกำลังรอคนอยู่
คนที่ถูกรอ ก็คือเฉินเฟิง
“หงอี้ ถ้าเรายังไม่ขยับตะเกียบกันอีก อาหารจะเย็นหมดแล้วนะ” เพิ้งเย้นฟางมองหวางหงอี้อย่างไม่ชอบใจนัก เธอไม่เข้าใจจริงๆว่า ทำไมหวางหงอี้ให้ความสำคัญกับเจ้าบ้านนอกจากชางโจวอย่างเฉินเฟิงมากขนาดนี้ พอได้ยินว่าเฉินเฟิงดิลออเดอร์ใหญ่ได้ หวางหงอี้ดีใจซะยิ่งกว่าได้ยินหวางเต๋อฟาซึ่งเป็นลูกชายแท้ๆดิลออเดอร์ใหญ่ได้ซะอีก ถึงกับจะจัดงานเลี้ยงฉลองให้เฉินเฟิง
แต่งานฉลองจัดเสร็จแล้ว คนทุกคนมาครบหมดแล้ว ตัวเอกอย่างเฉินเฟิงกลับยังไม่มา นี่ไม่ใช่จงใจแกล้งกันแล้วคืออะไร?
“รออีกหน่อย เสี่ยวเฟิงคงรถติดน่ะ” หวางหงอี้เอ่ยปากเสียงขรึม
“ติด? รถติดอะไร? เขาเลิกงานพร้อมกับสื้อผิงและซือหยวน มาก็ทางเดียวกัน ทำไมสื้อผิงกับซือหยวนมาแล้ว เขากลับรถติดอยู่กลางทาง” เพิ้งเย้นฟางยังคงร่ำๆไม่หยุด
“แม่คะ คนเขาไม่ใ
