บทที่ 66 ขุดหลุม
สำนักศึกษาเฮ่าหราน, ลวี่หยางเพิ่งจากไป ฝีเท้าของจีสงอิงก็ย่างกรายมาเงียบงัน
“เจ้าหนอนหนังสือ เจ้าได้พบกับเซียนผู้นั้นแล้วรึ?”
ทันทีที่ย่างก้าวเข้าสู่ห้อง ใจของจีสงอิงก็สั่นไหวเล็กน้อย ไม่นึกเลยว่า หวังโป๋หยวนผู้เคยเปี่ยมด้วยท่าทีองอาจผ่าเผยเมื่อหลายเดือนก่อน จะกลับกลายเป็นผู้มีสภาพทรุดโทรมเช่นนี้
“เจ้าเป็นอะไรไป?”
“…มิเป็นอันใด” หวังโป๋หยวนกรอกสุราเข้าปากอีกคำ แล้วยิ้มกล่าวว่า “หากเจ้าหมายถึงผู้ที่ประมือกับเจ้า ข้าก็ได้พบแล้ว”
“เขาสนใจในวิชาทัศนาวาสนาของข้ายิ่งนัก นับเป็นเกียรติจริง ๆ”
“เลิกเพ้อฝันเสียเถิด!” จีสงอิงหัวเราะเยาะ ขว้างคัมภีร์ที่ได้มาจากประสบการณ์ประหลาดใส่หน้าหวังโป๋หยวน “เขาสามารถทำให้ความปรารถนาอันยิ่งใหญ่ของเจ้ากับข้าบรรลุผลได้!”
“ใต้หล้าแห่งนี้ยังมีเซียน… ไม่แก่ ไม่ตาย หากฆ่ามันเสีย กินเนื้อของมัน ก็จักได้ชีวิตอมตะ!” จีสงอิงเปล่งเสียงดังลั่น “เจ้าไม่ใฝ่ฝันจะสร้างโลกอันสงบสุขชั่วกาลนานหรอกหรือ? เพียงฆ่าเซียนผู้นั้น แบ่งกันกิน เจ้าและข้าก็จักดำรงคงอยู่เป็นนิจนิรันดร์ถึงครานั้นก็สามารถสร้างโลกที่สงบสุขนิรันดร์ไม่มีวันล่มสลาย!”
“โลกสงบสุข…”
หวังโป๋หยวนพึมพำแผ่วเบา แต่กลับมิได้แสดงความตื่นเต้นดังที่จีสงอิงคาดไว้ เพียงส่ายหน้าเบา ๆ แล้วกล่าวเรียบเฉยว่า “เช่นนั้น…ก็ลองดูเถิด”
“ดี! ตกลงตามนั้น!”
จีสงอิงสัมผัสได้ว่าท่าทีของหวังโป๋หยวนผิดแผกออกไป คล้ายมีบาง
