า ตัวเองเดินออกมาจากฮงเยคลับนั่นครบถ้วนสามสิบสองส่วน
ไม่มีตำรวจนำออกมาด้วย!
ตั้งแต่ต้นจนจบ มีแต่สือโพ่จุนกับเฉินเฟิงสองคน
แทบจะพูดได้ว่า มีแค่เฉินเฟิงคนเดียว!
คำว่าไสหัวไปสองครั้งซ้อน หลิวคุนก็ยอมถอยโดยดี?
เขาทำได้ยังไงเนี่ย?
เฉินเฟิงไม่รู้ว่าในสมองเซียวรั่วคิดอะไรอยู่ ถ้ารู้เขาคงทำแค่ยิ้มน้อยๆ การต่อสู้ของเขากับหลิวคุน เป็นแค่แนวจิตวิทยา ทางออร่า คนธรรมดาอย่าว่าแต่จะดูออกเลย ต่อให้คุณอธิบายให้เธอฟังโดยละเอียด เธอไม่แน่ว่าจะเข้าใจเลย
ถึงหลิวคุนจะเป็นลูกคุณหนู แต่เขากลับไม่เหมือนลูกคุณหนูทั่วไป คนนี้มีความละเอียดอ่อน ทำอะไรรอบคอบ เห็นเขาแล้วรู้สึกเหมือนเป็นงูพิษที่ซ่อนตัวอยู่ในที่มืด เขาจะลงมือก็ต่อเมื่อมั่นใจว่าสามารถฆ่าคู่ต่อสู้ได้ในพริบตาเดียว
ถ้าไม่มั่นใจ เขาจะอดกลั้นจนตาย
คู่ต่อสู้แบบนี้ สำหรับคนธรรมดาแล้วน่ากลัวมาก แต่สำหรับเฉินเฟิงธรรมดามาก ถ้าเฉินเฟิงคิด เขาสามารถขยี้หลิวคุนได้ทุกเมื่อ
ต่อหน้าคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งจริงๆ การวางแผนทั้งหมดมันไม่มีประโยชน์หรอก
“นี่นี่ นายทำได้ไงน่ะ?”
เซียวรั่วอดกลั้นความอยากรู้ไม่ไหว และถามออกไป
“ทำอะไรได้?” เฉินเฟิงอึ้ง
“ก็พาหวั่นชีวออกมาไง หลิวคุนน่ะมีอำนาจมากจะตาย ฮงเยคลับน่ะเป็นของอาเขา เขาพูดคำเดียวก็สามารถเรียกการ์ดของฮงเยคลับออกมาได้ทั้งหมด แต่นายกล้าด่าให้เขาไสหัวไปสองครั้ง เขากลับไม่กล้าโกรธนายด้วยซ้ำ แถมยังให้นายพาหวั่นชีวออกมาอีก” เซีย
