นห้องวีไอพีเงียบกริบ แม้แต่เข็มตกสักเล่มคงได้ยิน
เซียวรั่วกัดฟันกรอด แทบอยากพุ่งเข้าไปหาเฉินเฟิง และกดเขาให้โค้งขอโทษหลิวคุน
ในสายตาเธอ การกระทำของเฉินเฟิงเรียกว่าหาเรื่องตายชัดๆ!
หลิวคุนให้เกียรติเขาขนาดนี้แล้ว เขาไม่โอนอ่อนตาม ยังสั่งให้หลิวคุนไสหัวไป?! น้ำเข้าสมองหรือไงเนี่ย?!
ในห้องวีไอพี ชายหนุ่มหญิงสาวจำนวนไม่น้อยที่คิดแบบเดียวกับเซียวรั่ว นิสัยของหลิวคุน ทุกคนรู้ดี เย่งหยิ่งทระนง ไม่เห็นใครในสายตา คนปกติอย่าว่าแต่เรียกหลิวคุนให้ไสหัวไปเลย แค่ใช้สายตาจิกกัด หลิวคุนก็ไม่ปล่อยคนนั้นไว้แล้ว
แล้วนับประสาอะไรกับเฉินเฟิงคนนี้ กล้าสั่งหลิวคุนให้ไสหัวไปสองครั้งติด
ทุกคนคิดแบบนี้ แต่ภาพที่เกิดขึ้นถัดมา ทำให้ทุกคนเบิกตากว้าง
หลิวคุนถอยหลัง!
ระหว่างถอยไป ก็ยิ้มประจบเฉินเฟิงว่า: “อย่าพึ่งโกรธนะ ผมไป ผมไปเดี๋ยวนี้แหละ”
“พี่คุน?”
อู่จื้อเคอเบิกตากว้าง สีหน้าเหลือเชื่อ นี่คือหลิวคุนที่เขารู้จักหรอเนี่ย?
ทำไมขี้ขลาดแบบนี้?!
คนอื่นให้เขาไสหัวไปเขาก็ไป?!
เฉินเฟิงหรี่ตามอง ยิ้มเย็นมุมปาก หลิวคุนคนนี้น่าสนใจดี
น่าจะมีเรื่องราวไม่น้อย
ตัวเขาเหยียดหยามหลิวคุนต่อหน้าคนมากมายแบบนี้ หลิวคุนกลับสะกดกลั้นความโกรธไว้ได้
ความอดทนอดกลั้นไม่ธรรมดาเลย
หลังจากยิ้มเย็นหนึ่งที เฉินเฟิงเข้าไปอุ้มหลินหวั่นชีวขึ้นมาเดินออกจากห้องวีไอพี เชื่อว่าพอผ่านเรื่องนี้ไป พวกหลิวคุนและอู่จื้อเคอคงไม่กล้ามายุ่มย่ามกับหลินหวั
