สึกว่า ครั้งนี้หลิวคุนกลัวขึ้นมาจริงๆ บางทีอาจจะแค่มองพลาดไปก็ได้ เฉินเฟิงนั่น เขามองยังไงก็ไม่ดูเหมือนมีฐานะอะไรเลย สือโพ่จุนที่ยืนข้างเขาซะอีกกลับดูน่ากลัวกว่า
“จื้อเคอ นายไม่เข้าใจ” หลิวคุนส่ายหัว
“ในโลกนี้มีคนบางคนที่พวกเราไม่สามารถไปแตะได้ พวกเรามีเงื่อนไขที่สวรรค์ประทานให้ และสามารถควบคุมอำนาจความร่ำรวยที่คนธรรมดายากจะเข้าถึงได้ แต่ของพวกนี้มันมีค่าแค่ให้พวกเราเหินเกริมต่อหน้าคนธรรมดาได้เท่านั้น”
