ยวรั่ว
เซียวรั่วร้อนใจ เตรียมจะหนี หลิวคุนกลับหัวเราะบอกว่า: “ให้เธอโทร”
“พี่คุน?” อู่จื้อเคออึ้ง พี่คุนดูไม่ออกหรอว่าเซียวรั่วกำลังเล่นแผนถ่วงเวลา?
หลิวคุนยิ้มส่ายหน้า: “จื้อเคอ แค่ไม่กี่นาทีนี้พวกเราไม่รีบ”
“ในเมื่อเซียวรั่วอยากโทร ก็ให้เธอโทรสิ”
“ฉันอยากเห็นเหมือนกันว่า แฟนของหวั่นชีวที่เธอว่าจะแน่สักแค่ไหน”
“ผู้หญิงที่คนอย่างฉันหลิวคุนสนใจ ไม่ใช่ใครก็แย่งได้นะ”
น้ำเสียงหลิวคุนเรียบเฉยอย่างเคย แต่ความเรียบเฉยนี้ทำเซียวรั่วสะท้านเยือก
เธออดคิดไม่ได้ว่า ต่อให้วันนี้เฉินเฟิงเอาตำรวจมาจริงๆ ก็คงยับยั้งหลิวคุนไม่ได้
หลิวคุนดูมั่นใจในตัวเองเอามากๆเลย!
“ฮะฮะฮะ! พี่คุน พี่พูดได้ดีจริงๆ! ผมชอบมาก!”
“ผู้หญิงที่พวกเราพี่น้องสนใจ ต่อให้ฮ่องเต้มายังต้องไสหัวไปให้ไกลๆเลย!”
อู่จื้อเคอหัวเราะร่าอย่างอหังการ ท่าทางกร่างซะยิ่งกว่าซุนหงอคงบุกสวรรค์
หลิวคุนยิ้มน้อยๆ เดินมารินไวน์แดงที่โต๊ะอีกด้าน เขาเขย่าแก้วไวน์ในมืออย่างละมุนละไมและกระดกทีเดียวหมดแก้ว
“เฮ้อ เซียวรั่ว ทำไมเธอโง่แบบนี้นะ?” ตอนนี้ มีหญิงสาวร่างโปร่งใส่ชุดกี่เพ้าโทนฟ้าเดินเข้ามายืนตรงหน้าเซียวรั่ว เธอถอนหายใจและมองเซียวรั่วอย่างเห็นใจ
“หวังหย่าหนาน เธอยังมามีหน้ามาพูดกับฉันอีกหรือไง?!” พอเห็นผู้หญิงในชุดกี่เพ้าคนนั้น สีหน้าเซียวรั่วเย็นเฉียบขึ้นทันที ในดวงตาเธอมีประกายไฟที่แทบแล่นออกมาแผดเผาผู้หญิงตรงหน้า
ผู้หญิงคนนี้เป็นเพื่อนร่วมหอ
