หนุ่มหญิงสาวจำนวนหนึ่งเมาไม่ได้สตินอนอยู่ ปากก็บ่นพึมพำฟังไม่ได้ศัพท์
ใบหน้าหลินหวั่นชีวแดงก่ำ ดวงตาเหม่อลอยมีเสน่ห์ เห็นได้ชัดว่าเมาแล้ว
แต่เทียบกับคนอื่นที่นอนที่พื้น หลินหวั่นชีวกลับได้รับการดูแลในระดับที่ดีกว่า เธอเอนพิงโซฟาหนังแท้จากอิตาลี ด้านข้างยังมีหญิงสาวร่างโปร่งใส่กระโปรงสีขาวโชว์เรียวขายาวสองขาคอยดูแลอยู่
“หวั่นชีว หวั่นชีว ตื่นสิ…”
เรียกชื่อหลินหวั่นชีวติดกันสองรอบ แต่หลินหวั่นชีวไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย หญิงสาวร่างโปร่งอดร้อนใจไม่ได้ ทำไมแฟนหลินหวั่นชีวยังไม่มาอีก?
เธอกำลังคิดว่าเมื่อไหร่เฉินเฟิงจะมา ก็มีชายหนุ่มร่างสูงใส่นาฬิกาปาเต๊กและเสื้อผ้าแบรนด์แนมเข้ามายืนยิ้มต่อหน้าเธอ
เขาปรายตามองหลินหวั่นชีวที่เมาไม่ได้สติ สายตาผู้ชายคนนี้ส่อแววหื่นแบบปิดไม่มิดออกมา และเริ่มร้อนที่ท้องน้อย
“เซียวรั่ว ดูท่าหวั่นชีวจะเมาแล้วนะ…” ชายหนุ่มร่างสูงแลบลิ้นเลียริมฝีปาก สายตาที่มองหลินหวั่นชีวเต็มไปด้วยความปรารถนา
“รุ่นพี่หลิว หวั่นชีวเธอเมาแล้วจริงๆ ฉันจะพาเธอกลับนะคะ” หญิงสาวร่างโปร่งที่ชื่อเซียวรั่วฝืนยิ้มมุมปาก เธออยากพยุงหลินหวั่นชีวขึ้นมา แต่พอมือเธอพึ่งแตะร่างหวั่นชีว ก็โดนชายร่างสูงยั้งไว้
ชายหนุ่มร่างสูงมองเซียวรั่วยิ้มๆ: “เซียวรั่ว เรื่องนี้จะรบกวนเธอได้ยังไง ปล่อยเป็นหน้าที่พี่เอง ให้พี่ไปส่งหวั่นชีวเถอะ”
ท่าทีชายหนุ่มดูสุภาพ แต่น้ำเสียงที่พูดกลับสั่งการอย่างรู้สึกได้ชัด
“รุ
