อก
ความคิดเฉินเฟิงก่อนนี้คือ ใช้สัญญาบีบให้หลี่สื้อผิงตกจากตำแหน่งผู้จัดการซะเลย แต่ถ้าทำอย่างนั้นหลี่สื้อผิงอาจจะแตกหักกับเขาเลยก็ได้ คราวนี้เจ๊งทั้งคู่
ถอยออกมาก้าวหนึ่งดู ต่อให้ลากหลี่สื้อผิงลงจากตำแหน่งผู้จัดการได้จริง ใครมานั่งตำแหน่งนี้ต่อ มันก็เป็นปัญหาอีก
ถ้าเขาเป็น พรุ่งนี้เสี้ยเมิ่งเหยาคงรู้แน่ว่าเขามาที่บริษัท
ถ้าให้หลี่เล่อเป็น ก็คงกำราบคนอื่นได้ยาก เพราะความสามารถหลี่เล่อก็เห็นๆกันอยู่
คิดไปคิดมา เฉินเฟิงเลยตัดสินใจครั้งนี้จะยอมปล่อยหลี่สื้อผิงไปก่อน
“หลี่สื้อผิง ทำไมคุณต้องให้ไอ้บ้านนอกนั่นสามเปอร์เซ็นต์ของค่าคอมด้วย?! คุณให้เงินมันฟรีๆงั้นหรอ?!”
พอกลับเข้าห้องทำงาน หวังซือหยวนก็ระบายอารมณ์ใส่หลี่สื้อผิงทันที
ค่าคอมสามเปอร์เซ็นต์ นั่นน่ะสามแสนนะ ต่อให้เฉินเฟิงแบ่งกับหลี่เล่อคนละครึ่ง ตัวเขาก็ยังได้หนึ่งแสนห้าหมื่นน่ะ
นี่ยังไม่นับค่าคอมห้าเปอร์เซ็นต์เดิมที่จะได้อีก
ถ้ารวมห้าเปอร์เซ็นต์นั้นเข้าไป เฉินเฟิงจะได้อีกสองแสนห้า เท่ากับเป็นสี่แสน1
จะบอกว่าหาเงิน แล้วจะต่างอะไรกับได้ฟรีล่ะ!
ตอนนี้หวังซือหยวนโกรธแทบบ้าแล้ว เธอมาเป็นผู้ช่วยให้หลี่สื้อผิง เงินเดือนพึ่งจะหมื่นต้นๆ สุดท้ายเฉินเฟิงซะอีก ออกไปแป๊บเดียว ก็หาเงินเท่ากับเงินเดือนสามปีของเธอได้แล้ว
นี่ไม่เท่ากับว่า เธอเป็นขยะกว่าเฉินเฟิงอีกหรือไง?!
“คุณยังมีหน้ามาบอกว่าผมให้เงินมันหรอ?! ถ้าไม่ใช่เพราะคุณคอยยุแยงให้ผมแกล้ง
