่ละแห่ง บรรดาดอกไม้ นก ปลา แมลง ตลอดจนภูมิทัศน์ทั้งหลาย ล้วนถูกจัดวางอย่างบรรจง ประหนึ่งยกระดับ “ศาสตร์ฮวงจุ้ย” แห่งสามัญชนให้สูงขึ้นหนึ่งขั้น จนคล้ายเป็นร่างต้นแบบของค่ายกลรวมวิญญาณ!
เพียงแค่นี้ ลวี่หยางก็รู้แล้วว่า ‘บัณฑิตใจนักปราชญ์’ มิใช่คนธรรมดาสามัญอย่างแน่นอน
เมื่อครุ่นคิดมาถึงตรงนี้ลวี่หยางก็พลันก้าวออกไปหนึ่งก้าว เข้าไปยังเรือนลึกของสำนักศึกษาตรงไปยังห้องหนังสือ คิดจะพบพานบุคคลชื่อดังพื้นถิ่น
และสิ่งที่ปรากฏตรงหน้า พลันทำให้เขาตกตะลึง
เพราะบุคคลที่อยู่ในห้องหนังสือ มิใช่บัณฑิตรูปงามถือพัด หากแต่เป็นชายผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้ามอมแมม นั่งดื่มสุรามิได้หยุด…
นี่หรือคือ ‘บัณฑิตใจนักปราชญ์’?
ในขณะนั้นเอง ชายมอมแมมพลันเงยหน้าขึ้น ดวงตาพร่ามัวด้วยฤทธิ์สุรา จ้องตรงมายังตำแหน่งที่ลวี่หยางยืนอยู่ “ไม่คิดเลยว่าจะมีแขกผู้สูงศักดิ์มาเยือน”
“……”
เพียงหนึ่งความคิด ลวี่หยางก็รวมร่างขึ้นใหม่ จากลมปราณไร้รูปกลับกลายเป็นกายหยาบ เขาก้าวออกมาประสานมือ คารวะด้วยท่าทางสงบ “ลวี่หยางขอคารวะสหายหวัง”
“โป๋หยวนขอคารวะแขกผู้สูงศักดิ์”
ชายมอมแมมก็ก้มศีรษะรับพลางประสานมือตอบ ก่อนปัดแขนเสื้อแล้วลุกขึ้น ทอดถอนใจ “แขกผู้สูงศักดิ์ฝีมือไม่ธรรมดา ก่อนหน้านี้ศึกใหญ่กับเจิ้นอู่หวังกลางเวหา ยิ่งทำให้หวังผู้นี้ทึ่งจนราวกับเป็นเทพเซียน หลายครั้งหลายคราคิดว่าเป็นเทพเซียนจุติลงมา… เพียงแต่ไม่ทราบว่าแขกผู้สูงศักดิ์มาต
