หลี่เล่อฉันให้หยางขุยเอาไปทิ้งเอง ถ้าพวกแกมีปัญหาอะไร มาถามที่ฉันนี่”
“ทำไมต้องทิ้งของๆพวกเราด้วย?” เฉินเฟิงถามเสียงนิ่ง
“ทำไม?” หลี่สื้อผิงหลุดหัวเราะพรืด: “เฉินเฟิง ก่อนนี้ในห้องทำงานฉันบอกแกแล้วใช่ไหมว่า ถ้าดิลสัญญายาต้านมะเร็งจากโรงพยาบาลตุงถิงมาไม่ได้ แกกับหลี่เล่อก็ม้วนเสื่อไสหัวออกไปได้เลย?”
“ใช่ คุณพูด” เฉินเฟิงพยักหน้า
“ในเมื่อเคยพูด งั้นฉันให้พวกแกม้วนเสื่อเก็บข้าวของไสหัวไป ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรใช่ไหม?” หลี่สื้อผิงทำหน้าสะใจ เดิมเขาคิดว่าเฉินเฟิงกับหลี่เล่อจะพยายามต่อได้อีกหน่อย แต่ไม่คิดว่า ทั้งสองคนไปไม่ถึงชม.ก็โดนคนทางโรงพยาบาลตุงถิงไล่ออกมาแล้ว
“ม้วนเสื่อไสหัวไป?”
เฉินเฟิงยิ้มเย็นมุมปาก: “ทำไมพวกผมต้องม้วนเสื่อไสหัวไปด้วย?”
