ดงก่ำ เขาไม่รู้จะจัดการยังไงดีกับหยางขุยที่หน้าด้านหน้าทนแบบนี้
“ฮะฮะ รังแกมากเกินไป?”
“กูจะรังแก มึงจะทำอะไรกูได้?”
“แกจะทำอะไรกูได้? หา?” หยางขุยเดินมายืนหน้าหลี่เล่อ ยิ้มเยาะและเอามือตบหน้าหลี่เล่อเบาๆสองสามที
ไม่ได้ตบแรง แต่กลับเหยียดหยามหลี่เล่อหนักกว่าตบหน้าฉาดสิบเท่าร้อยเท่า!
หลี่เล่อกัดฟันกรอด ดวงตาเฉินฟิงแดงก่ำไปด้วยความเกลียดชัง เขาจ้องหยางขุยเขม็ง เหมือนอยากจะขย้ำให้จมเขี้ยว
สายตาดุดันแข็งกร้าวขนาดนี้จ้องเอา ทำหยางขุยขนลุกซู่ และตามมาด้วยความโกรธ
เวรเอ๊ย ขยะเท่านั้น ทำไมกูต้องกลัววะ? หยาวบขุยแอบด่าตัวเองในใจ
จากนั้นเขากะจะเข้าไปตบหน้าหลี่เล่อสักสองฉาด ตอนนี้เองมีเสียงเยือกเย็นดังขึ้นจากข้างหลัง: “มารวมกันตรงนี้ทำไม? ไม่มีงานทำกันหรือไง?”
“พี่หลี่” หยางขุยดีใจ หันไปมองแบบชะเลีย
หวังซือหยวนเดินเคียงกันมากับหลี่สื้อผิง
“หยางขุย มาทำอะไรตรงนี้?” หลี่สื้อผิงแกล้งถามหน้าเคร่ง
หยางขุยยิ้มกริ่มบอกว่า: “พี่หลี่ ไอ้ขยะสองตัวนี่ตาไม่มีแวว ผมกำลังจะช่วยพี่สั่งสอนพวกมันครับ”
“อ้อ?” หลี่สื้อผิงเหล่เฉินเฟิงกับหลี่เล่อ ยิ้มมุมปากอย่างสนุกสนาน: “พวกมันตาไม่มีแววยังไง?”
“พี่บอกให้ผมเอาของพวกมันไปทิ้ง ผมทิ้งเสร็จ พวกมันไม่ยอม ยังบอกให้ผมเก็บของให้พวกมันด้วย พี่ว่าพวกมันตามีแววไหมล่ะครับ?” หยางขุยหัวเราะฮี่ๆ
“ก็ไม่มีอยู่นะ” หลี่สื้อผิงพยักหน้าเบาๆ
จากนั้นเขาเบนสายตาไปที่เฉินเฟิง: “ของๆแกกับ
