บทที่ 349 หาเรื่อง
เขาแค่อยากหาเหตุผลสมควรไล่เฉินเฟิงออกเท่านั้น
ทำผลงานไม่ได้ เหตุผลนี้สมควรที่จะตอบหวางหงอี้ได้แล้ว
หลี่เล่อกำหมัดแน่น เขาเริ่มโกรธ หลี่สื้อผิงจงใจหาเรื่องไล่เขากับหลี่เล่อออกชัดๆ รังแกกันเกินไปแล้ว?
หลี่เล่อยังอยากอธิบายกับหลี่สื้อผิงหลายคำ ตอนนี้เฉินเฟิงพูดเสียงเย็นขึ้นมา: “ถ้าผมดิลมาได้ล่ะ?”
“อะไรนะ? ดิลมาได้?” หลี่สื้อผิงอึ้งอยู่ครู่หนึ่งก่อนได้สติว่า คำว่าดิลมาได้ของเฉินเฟิงแปลว่าอะไร สีหน้าเขาเริ่มบิดเบี้ยวแปลกๆ: “นี่เฉินเฟิง สมองนกโดนกระแทกมาหรอ? หรือว่า…แกไม่ได้ยินที่หลี่เล่อพูด?”
“โรงพยาบาลตุงถิงเป็นโรงพยาบาลที่รับรักษาเฉพาะคนระดับสูงของจงไห่! ในเวลาเดียวกันยังเป็นโรงพยาบาลเอกชนที่ใหญ่ที่สุดของจงไห่ ไม่ใช่โรงพยาบาลเล็กๆตามท้องถนน!”
“ต่อให้ฉันออกโรงเองยังดิลมาไม่ได้เลย แล้วนับประสาอะไรกับแก?” หลี่สื้อผิงหลุดหัวเราะพรืด สีหน้าหยามหยันเต็มขั้น เขาไม่รู้ว่าเฉินเฟิงเอาความมั่นใจมาจากไหน ถึงกล้าพูดแบบนี้ แต่ในสายตาเขา การกระทำของเฉินเฟิงคือสมองกลับเท่านั้นเอง
“ผมบอกว่า ถ้าผมดิลมาได้ล่ะ?” เฉินเฟิงไม่สนใจคำประชดของหลี่สื้อผิง แต่กลับเอ่ยปากถามอย่างสงบนิ่ง
ความสงบนิ่งนี่เองจุดประกายไฟให้หลี่สื้อผิง เขามองเฉินเฟิงอย่างโกรธแค้นพลางว่า: “ถ้าแกดิลมาได้ ฉันจะยกตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายขายของฉันนี่ให้แกเลย!”
“ได้ สองชม.” เฉินเฟิงยิ้มบางๆ
“สองชม.อะไร?” หลี่สื้อผิงอึ้ง
“คุณยัง
