มีเวลาเป็นผู้จัดการฝ่ายขายได้สองชม. สองชม.ให้หลังตำแหน่งนี้จะเปลี่ยนคนแล้ว” เฉินเฟิงพูดเนิบๆ
“แกโง่หรือเปล่า?” หลี่สื้อผิงโกรธจนหัวเราะ เจ้าขยะนี่ใครให้มันกล้าพูดแบบนี้ออกมา
“โง่หรือไม่โง่ อีกสองชม.คุณก็ได้รู้แล้ว” เฉินเฟิงยิ้ม ไม่พูดอะไรกับหลี่สื้อผิงอีก หมุนตัวเดินออกจากห้องไป
“พี่เฟิง…” หลี่เล่อทำหน้างง เฉินเฟิงพูดฝันกลางวันอะไรน่ะ? เขาคิดจะไปหาเรื่องโดนดูถูกที่บริษัทตุงสิงเองหรอ?
พอออกจากห้องทำงานหลี่สื้อผิง หลี่เล่อรีบวิ่งตามมา
“พี่เฟิง เจ้าบ้าหลี่สื้อผิงน่ะอยากไล่เราสองคนออกจากบริษัท เขาไม่ได้คิดจะให้เราไปดิลสัญญาจากบริษัทตุงสิงมาได้อยู่แล้วนะ” หลี่เล่อพูดอย่างโมโห
“พี่รู้” เฉินเฟิงรับคำเนิบๆ
“รู้แล้วทำไมยังพูดแบบนั้นกับเขาล่ะ?” หลี่เล่ออึ้งเล็กน้อย
“ไม่งั้นจะยังไงล่ะ? เราไปดิลงานกับตุงสิงหรอ? เกิดดิลได้ขึ้นมา ให้เขาเอาหน้าไปคนเดียวงั้นสิ?” เฉินเฟิงยิ้มพลางย้อนถาม หลี่สื้อผิงจงใจแกล้งเขา ถ้าแค่โดนหลี่สื้อผิงทำให้ขยะแขยงเล่น สู้คิดหาทางให้หลี่สื้อผิงชดใช้ดีกว่า ต่อให้ดิลมาไม่ได้จริงๆ อย่างมากเขากับหลี่เล่อก็โดนไล่ออกจากบริษัทเท่านั้นเอง
“ไม่ใช่ พี่เฟิง พี่มั่นใจจริงหรอว่าจะดิลสัญญาจากโรงพยาบาลตุงสิงมาได้จริงๆ?”
“ไม่รู้ แต่ว่าลองดูได้นิ” เฉินเฟิงส่ายหัว เดิมเขาคิดจะพาหลี่เล่อไปด้วยเลย แต่พอได้ยินหลี่สื้อผิงบอกว่าเป็นโรงพยาบาลตุงสิง เขาก็เปลี่ยนความคิด
ผู้อำนวยการโรงพยาบาลตุงสิง
