เขาพึ่งเจอมาเมื่อหลายวันก่อนเอง
เจียงจุงถิงไง
ถึงเขาจะเคยเจอกับเจียงจุงถิงแค่ครั้งเดียว ไม่ได้สนิทสนมเท่าไหร่ แต่สือโพ่จุนกลับเป็นเพื่อนตายกับเจียงจุงถิง เจียงจุงถิงอาจจะไม่เห็นแก่หน้าเขา แต่เจียงจุงถิงต้องไว้หน้าสือโพ่จุนแน่
นี่เป็นไพ่ตายของเฉินเฟิง
“ลองดู…” หลี่เล่อทำหน้าเหมือนจะร้องไห่ ตัวเขาตอนนี้เหมือนลูกโป่งที่แฟบเพราะปล่อยลมออก เดิมคิดว่าเฉินเฟิงมั่นใจเต็มร้อยถึงพูดแบบนั้นออกมา ไม่คิดว่าสุดท้ายเฉินเฟิงแค่จะลองดู
โรงพยาบาลตุงสิงที่แบบนั้น ต่อให้ลองเป็นหมื่นครั้งก็ไม่ได้ผลหรอก
“เชื่อพี่ ก็ไปกับพี่ อีกสองชม.ให้หลัง พี่ให้นายเป็นผู้จัดการฝ่ายขาย” เฉินเฟิงหัวเราะบอก หลายวันนี้หลี่เล่อช่วยเขาไม่น้อย และยังโดนหลี่สื้อผิงหมายหัวเพราะเขาอีก ดังนั้นเขาอยากตอบแทนหลี่เล่อเล็กๆน้อยๆ
“หา?” หลี่เล่ออ้าปากค้าง สีหน้าไม่เชื่อ เขาไม่รู้จะว่าเฉินเฟิงยังไงดีแล้ว?
เชื่อมั่น? หรือคิดไปเองล่ะ?
แม้แต่คำว่าให้เขาเป็นผู้จัดการฝ่ายขายยังพูดออกมาได้
แต่ถึงในใจจะสงสัยแค่ไหน แต่ร่างกายของหลี่เล่อกลับแน่วแน่กว่า เฉินเฟิงพึ่งก้าวเท้าออกไป เขาก็เดินตามเฉินเฟิงไปเลย
พอออกนอกประตู ทั้งคู่พุ่งตรงไปที่จอดรถ
ถึงหลี่เล่อจะเป็นพนักงานระดับล่างของบริษัท แต่หลายปีนี้เก็บหอมรอมริบมา ก็ซื้อรถสกู๊ตเตอร์ได้มาคันหนึ่ง
เป็นรถมือสองของซานตาน่า ไม่ได้หรูอะไรนัก แต่หลี่เล่อทะนุถนอมมาก แทบจะไปล้างรถทุกๆสองวัน เลยยังดูเหมือนใ
