หม่อยู่
เฉินเฟิงนั่งข้างคนขับ หลี่เล่อขับรถ ทั้งคู่พุ่งตรงไปที่โรงพยาบาลตุงสิง
พอถึงโรงพยาบาล เฉินเฟิงไม่ได้รีบไปโทรหาสือโพ่จุน แต่คิดจะคุยกับเจียงจุงถิงก่อน ถ้าผ่านด่านเจียงจุงถิงได้ ก็ไม่จำเป็นต้องรบกวนสือโพ่จุนแล้ว
ใครจะนึกพอเขาก้าวเข้าตึกโรงพยาบาล เขาก็ชนเข้ากับร่างแน่งน้อยร่างหนึ่งเข้า
“ไอ๊โยะ” ร่างแน่งน้อยนั่นเจ็บจนร้องออกมาหนึ่งคำ
เฉินเฟิงชะงักกึก ไหงเป็นแม่นี่?
“นายเดินประสาอะไรหะ? ฉันโดนนายชนจนหัวแตกแล้วมั้งเนี่ย” เจียงหยู่ถิงบ่นพึมพำออกมาหนึ่งคำ น้ำเสียงกล่าวโทษเห็นๆ เธอสงสัยว่าหน้าอกเฉินเฟิงทำจากเหล็กแน่ๆ ตอนเธอชนเข้าถึงเหมือนชนแผ่นเหล็กเข้าให้
“ขอโทษ ผมเดินไม่ระวังเอง ผมขอโทษครับ” เฉินเฟิงยิ้มเศร้า เจียงหยู่ถิงถึงปากกรรไกรไปหน่อย แต่จิตใจดี
“ขอโทษน่ะช่างเถอะ นายมาทำอะไรที่โรงพยาบาลเราหะ? จะมาหาเรื่องอีกหรือไง?” เจียงหยู่ถิงมองเฉินเฟิงอย่างระแวง เธอยังไม่ลืมว่าหลายวันก่อนเฉินเฟิงทำอะไรที่โรงพยาบาลมั่ง ใช้ยาสีดำเม็ดเดียวตบหน้าหมอทั้งโรงพยาบาลดังเพี๊ยะๆๆ ขนาดหมอเทวดาซูนชีงเฟิงยังแพ้ให้กับเฉินเฟิงเลย
“คุณหมอเจียง คุณคิดมากไปแล้ว ผมมาครั้งนี้มาหาผู้อำนวยการเจียงครับ” เฉินเฟิงบอก
“หาพ่อฉัน? หาเชาทำไม?”
“ดิลสัญญาน่ะ ในฐานะตัวแทนบริษัทเภสัชกรรมคางเหม่ย” เฉินเฟิงยิ้มบอก
“นายเป็นคนของบริษัทเภสัชกรรมคางเหม่ย?!” เจียงหยู่ถิงเบิกตากว้าง
“เมื่อก่อนไม่ใช่ แต่ตอนนี้ใช่” เฉินเฟิงยิ้มน้อ
