บทที่ 348 ไม่เลี้ยงคนว่างงาน
หัวหน้าแผนกขาย?
เฉินเฟิงส่ายหน้ายิ้มๆ ไม่ได้พูดอะไร อย่าว่าแต่หัวหน้าฝ่ายขายเลย ต่อให้เอาตำแหน่งประธานใหญ่ของบริษัทเภสัชกรรมคางเหม่ยมาให้เขา เขาก็ไม่ทำ
ที่เขาถามเรื่องผู้บริหารระดับสูงกับหลี่เล่อ เพราะอยากรู้ว่าคนพวกนั้นนิสัยยังไง มีความเป็นไปได้ว่าจะข่มขู่เสี้ยเมิ่งเหยาไหม ถ้ามี เขาจะใช้วิธีอะไรขจัดการข่มขู่พวกนั้น
หลี่เล่อไม่รู้ความคิดของเฉินเฟิง ถ้าเขารู้ล่ะก็ คงต้องตกใจจนพูดไม่ออกแน่ พนักงานฝ่ายขายตัวเล็กอย่างนาย พึ่งเข้าทำงานไม่คิดเรื่องสร้างผลงานเลื่อนตำแหน่ง ดันมาคิดว่าจะกำจัดผู้บริหารระดับสูงยังไงเนี่ยนะ?
บ้าหรือเปล่า?
“เฉินเฟิง หลี่เล่อ สื้อผิงให้พวกนายสองคนไปที่ห้องทำงานเขาหน่อย”
ตอนนี้เองมีเสียงแหลมแทรกขึ้นมาด้านหลังพวกเขา
หลี่เล่อตัวแข็งค้าง ไม่ต้องหันไปก็รู้ว่าเจ้าของเสียงคือหวางซือหยวน
หลายวันนี้หวางซือหยวนคอยหาเรื่องเฉินเฟิงตลอด และเพราะเขาสนิทกับเฉินเฟิง หวางซือหยวนเลยพลอยเกลียดเขาไปด้วย
หลี่เล่อยิ้มแหยถาม: “เลขาหวาง ผู้จัดการหลี่หาพวกเราสองคน มีเรื่องอะไรหรอครับ?”
ตำแหน่งหวางซือหยวนในบริษัทคือผู้ชายฝ่ายขาย ถึงจะบอกอย่างนั้น ที่จริงก็คล้ายๆกับเลขาส่วนตัวของหลี่สื้อผิง เพราะเวลาในการทำงานทั้งหมด เธอเอาเวลาครึ่งหนึ่งไปอยู่ในห้องทำงานหลี่สื้อผิง
“ให้นายไปก็ไปสิ ถามอะไรวุ่นวาย?”
หวางซือหยวนมองหลี่เล่ออย่างรังเกียจ เมื่อก่อนเธอยังรู้สึกดีกับเ
