็นคางคกอยากกินเนื้อหงส์หรือไง?”
“ไม่ดูตัวเองเลยว่าเป็นอะไร” หลี่สื้อผิงหัวเราะพรืด แถมกระแทกเสียงหัวเราะให้อีกหลายที
ตอนนี้ประตูห้องประชุมเปิดออก พนักงานธรรมดาเหมือนเฉินเฟิงกับหลี่เล่อมีไม่น้อย พอได้ยินประโยคเยาะหยันของหลี่สื้อผิง แต่ละคนไม่เพียงไม่หัวเราะ กลับรู้สึกอายด้วยซ้ำ
คนฉลาดล้วนฟังออกว่าหลี่สื้อผิงไม่ได้เยาะหยันเฉินเฟิงคนเดียว ยังเยาะหยันพวกเขาด้วย
“ยังไม่รีบไสหัวกลับไปทำงานอีก? ขายขี้หน้าจริง!” หวางซือหยวนด่ากราด พอด่าตบ ก็เดินกระแทกรองเท้าส้นสูงต๊อกต๊อกไปขึ้นลิฟท์
ที่จริงที่เธอโมโหใส่เฉินเฟิง ไม่เกี่ยวอะไรกับเฉินเฟิงนัก เฉินเฟิงแค่ซวยรับไปเท่านั้น
คนที่ทำให้เธอโกรธจริงๆคือเสี้ยเมิ่งเหยาที่พึ่งมาต่างหาก
เดิมเธอคิดว่า ประธานคนใหม่ที่มาจะเป็นผู้ชายที่รวยและดูดี แต่กลับเป็นผู้หญิง
เป็นผู้หญิงยังพอไหว ดันสวย นวยนาด ชะล่ออ่ององค์…ราวกับนางฟ้า เหมือนกับเอาคำชมว่าสวยทั้งหมดบนโลกมารวมไว้ที่เธอก็ยังได้
เทียบกับเสี้ยเมิ่งเหยาแล้ว หน้าตารูปโฉมรูปร่างที่เธอเคยภูมิใจนักหนากลายเป็นขยะทันที
พอเสี้ยเมิ่งเหยาปรากฏตัวก็กลายเป็นศูนย์กลางของทั้งบริษัท ดึงดูดสายตาผู้ชายทั้งบริษัทไปหมด ขนาดหลี่สื้อผิงที่คอยเอาใจเธอมาตลอด ตอนนี้ยังมีทีท่ายอมขึ้นเขาลงห้วยบุกน้ำลุยไฟให้เสี้ยเมิ่งเหยาเลย
แล้วจะไม่ให้หวางซือหยวนโมโหได้ยังไง?
เธอที่เคยยกยอเป็นเดือนในหมู่ดาว กลับร่วงตกสวรรค์ในพริบตา ความแตกต่างชัดเจน
