ิ่งเหยาสูดลมหายใจเข้าปอด พยายามให้ตัวเองตื่นตัว
“จริงสิ เมื่อกี้คุณว่าไงนะ ฉันได้ยินไม่ถนัด”
“ประธานเสี้ย ลูกชายของประธานหลิวพึ่งโทรหาคุณ อยากเชิญคุณรับประทานอาหารค่ำด้วยกันคืนนี้ เขาจองภัตตาคารไว้เรียบร้อยแล้ว อยู่ที่เจียงซินเก๋อ คุณจะ…”
“ไม่ไป! บอกเขา ฉันไม่ว่าง!” เลขาสาวพูดยังไม่ทันจบ เสี้ยเมิ่งเหยาตัดบทเสียงเย็น เธอไม่ใช่ผู้หญิงตัวเล็กๆที่พึ่งเข้าสังคม หลิวหวินโปคิดอะไร เธอรู้ดี
เลขาสาวตะลึง เสี้ยเมิ่งเหยาเธอ…ปฏิเสธ?!
เธอไม่รู้หรือไงว่าหลิวหวินโปเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของหลิวหยวนชี่งประธานใหญ่ และยังเป็นผู้สืบทอดธุรกิจแสนล้านนี่อีกด้วย?
แถมหลิวหวินโปเชิญเสี้ยเมิ่งเหยาไปทานอาหารที่เจียงซินเก๋ออีก มันเป็นภัตตาคารที่แพงที่สุดและดีที่สุดในจงไห่ เป็นแบบที่มีเงินก็ใช่ว่าจะจองได้ แต่เสี้ยเมิ่งเหยากลับปฏิเสธหนักแน่น
ไม่ไว้หน้าหลิวหวินโปเลยหรอ?
“ค่ะ ดิฉันจะเรียนประธานหนุ่มหลิวตามนี้” เลขาสาวรีบพยักหน้า ถึงในใจจะตะลึง แต่สีหน้ากลับไม่เปิดเผยเลยสักนิด
พอกลายมาเป็นพนักงานตัวเล็กๆของบริษัทเภสัชกรรมคางเหม่ย เฉินเฟิงได้อยู่อย่างสงบซะหลายวัน
แต่ในช่วงวันที่สงบนี้เฉินเฟิงไม่ได้อยู่ว่างๆ
เขาพยายามสืบค้นสภาพธุรกิจและโครงสร้างหุ้นส่วนของบริษัทเภสัชกรรมคางเหม่ยผ่านทางทุกช่องทาง
เขาจะคอยให้ความช่วยเหลือเสี้ยเมิ่งเหยาอยู่เงียบๆ
เสี้ยเมิ่งเหยาพึ่งมาจงไห่ ในมือยังไม่มีเส้นสายอะไร
และพอเธอมา ก็ขึ้นรับตำแ
