ทั้งหมดนี้เปล่งประกายออร่าความสวยไม่ปิดบัง
เฉินเฟิงเหล่หนึ่งที ก่อนดึงสายตากลับ ไม่ได้ค้างที่ตัวหวางซือหยวนนานนัก
แต่ท่าทีเขาในสายตาหวางซือหยวนกลับกลายเป็นหลบตา
เจ้าหนอนเน่าบ้านนอก กล้าเหล่ชื่นชมความงามของฉัน โดนฉันจับได้ กลับทำหน้าเหมือนไม่มีอะไรออกมา! หวางซือหยวนยิ้มเย็นในใจ สายตารังเกียจปิดไม่มิด
จะอ๊วก!
เธอสบถในใจอีกที หวางซือหยวนเดินกอดอกมายืนหน้าเฉินเฟิง เธอมองเขาอย่างเย็นชาหนึ่งที: “นายจะใส่ชุดนี้ไปสัมภาษณ์งาน?”
เฉินเฟิงขมวดคิ้ว ก้มหน้ามองชุดตัวเอง เป็นชุดเสื้อวอร์มสีเทา เสี้ยเมิ่งเหยาซื้อที่ร้านเมื่อปีก่อน ถึงจะไม่แพง แต่เฉินเฟิงซักสะอาดมากมาตลอด
“ทำไมหรอ มีปัญหาอะไรหรอ?” เฉินเฟิงอดถามขึ้นมาไม่ได้
“นายบอกว่าทำไมหรอ?!” หวางซือหยวนเริ่มเดือด: “วันนี้พวกเราจะไปสัมภาษณ์งานนะ ไม่ได้ไปเที่ยว นายใส่ชุดวอร์มแบบนี้แปลว่าอะไร? ชุดสูทล่ะ?!”
“ผมไม่มีสูท” เฉินเฟิงพูดเนิบๆ ตอนอยู่บ้านเสี้ย เขาส่งของเดลิเวอร์รี่ตลอด ไม่จำเป็นต้องใส่สูท แถมตัวเขาเองก็ไม่ชอบด้วย
ท่าทีเอื่อยเฉื่อยของเฉินเฟิงทำให้หวางซือหยวนโกรธมาก: “ไม่มีสูท ไปซื้อไม่ได้หรือไง? นายเห็นบริษัทคางเหม่ยกรุ๊ปของเราเป็นอะไรหะ? เป็นบริษัทบ้านนอกแบบแถวบ้านนายหรือไง?”
“คุณพูดมากไปแล้ว” เฉินเฟิงยังคงมีท่าทีนิ่งเฉย อย่างหวางซือหยวนน่ะมองก็รู้แล้วว่าโตมาแบบคุณหนูเอาแต่ใจ โดนเอาอกเอาใจตั้งแต่เด็ก พอโดนตามใจจนเคยตัวจะมีนิสัยเสียอย่างว่า ต
