แล้วไปเตะหน้าแข้งพวกนักเลงท้องถิ่นเข้า โดนไล่ตามฆ่า วันนั้นฉันไปเดินเล่นแถวนั้นพอดี เห็นเข้าเลยช่วยไว้ทั้งครอบครัว”
“หลังจากนั้นเจ้านั่นก็บอกว่าติดหนี้ฉันหนึ่งชีวิต ถ้าวันหลังฉันมีอะไรให้ไปหาเขาได้เลย”
“ภายใต้การไม่ผิดกฎเกณฑ์ต่างๆ เขาจะช่วยฉันหมดเลย”
“ครั้งนี้ที่โดนลู่ตุงโสงและข่าจ้านตามฆ่า ฉันก็นึกถึงเจ้านี่ขึ้นมา”
เฉินเฟิงพยักหน้า ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง
“เจ้านั่นยึดคำสัตย์มาก สมัยนี้คนที่ยึดถือคำสัญญาแบบนี้มีไม่มากแล้ว” เจ้าสามหวงถอนหายใจออกมา
ตอนถูกลู่ตุงโสงและข่าจ้านตามฆ่า เดิมเขาไม่คาดหวังอะไรกับสือโพ่จุนนัก เพราะการช่วยชีวิตทั้งครอบครัวครั้งนั้นมันเกิดขึ้นเมื่อเจ็ดแปดปีก่อน เจ็ดแปดปีผ่านไปแล้ว จะมีบุญคุณอะไรเหลืออีก
ดังนั้นตอนติดต่อไปที่สือโพ่จุน เขาแค่คิดว่าลองดูละกัน
แต่ไม่คิดว่า การลองครั้งนี้จะมีเซอร์ไพร์สตามมาด้วย
พอสือโพ่จุนได้ยินว่าเขาโดนตามฆ่า ก็รีบวางงานในมือลง วิ่งแจ้นมาที่มาเลย์นี่เลย และรับเขามาจงไห่ จัดการให้เขาอยู่โรงพยาบาลเอกชนที่ดีที่สุดของจงไห่ แถมยังให้คนตามอารักขาเขาตลอดยี่สิบสี่ชม.อีก
และเพราะเรื่องนี้ ทำให้เจ้าสามหวงคิดว่า คนอย่างสือโพ่จุนนี่ดี ควรค่าแก่การคบหาเป็นเพื่อนตาย
“แล้วลู่ตุงโสงกับข่าจ้านล่ะ คิดวิธีจัดการพวกมันออกหรือยัง?” เฉินเฟิงถาม ลู่ตุงโสงเป็นหัวหน้าแก๊งต้าหม่า ส่วนข่าจ้านเป็นเจ้าสำนักไฟ ลู่ตุงโสงเป็นคนหวาเซี่ย ข่าจ้านเป็นคนมาเลย์ ตามหลั
