่อห้าปีก่อน กองบัญชาการของสหพันธ์สงครามส่งข่าวมา บอกว่านินจาขององค์กรนักฆ่าเสินอิ่นลอบเข้ามาในจงไห่ จะมาลอบฆ่าประธานสมาคมการค้าจงไห่…” สือโพ่จุนเอ่ยปากเนิบๆ สายตาเหมือนกำลังระลึกถึงความทรงจำ
“ตอนนั้นกองบัญชาการสั่งสาขาจงไห่อย่างพวกเรา ไม่ว่ายังไงต้องรักษาชีวิตประธานสมาคมการค้าจงไห่ไว้ให้ได้! และในขณะเดียวกัน ให้พยายามหานกต่อของเสินอิ่นที่อยู่ในจงไห่ด้วย เพราะนกต่อคนนี้อาจจะหลบซ่อนตัวอยู่ในสหพันธ์สงครามสาขาจงไห่ก็ได้”
หลบซ่อนตัวอยู่ในสาขาจงไห่?
เฉินเฟิงหรี่ตาลง ความหมายของสือโพ่จุนชัดมาก ห้าปีก่อนที่สหพันธ์สงครามสาขาจงไห่ อาจจะมีหนอนบ่อนไส้!
“เพราะคำสั่งของกองบัญชาการมากระชั้นไปหน่อย พวกเราเลยไม่ทันได้ตรวจสอบ ว่าใครเป็นนกต่อคนนั้นกันแน่ แต่ภารกิจปกป้องประธานสมาคมการค้าก็รีรออยู่เบื้องหน้า จะล่าช้าไม่ได้”
“ดังนั้นตอนนั้นเจ้าสำนักถึงเลือกศิษย์ของสาขาจงไห่หลายคนที่ไม่มีทางมีปัญหา ออกไปปฏิบัติภารกิจกับเขา พี่เองก็เป็นหนึ่งในนั้น” พูดถึงตรงนี้ สือโพ่จุนมีสีหน้าภูมิใจ ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนเมื่อไหร่ การได้รับการยอมรับถือเป็นเรื่องที่น่าดีใจจริงๆ
“พอได้รับภารกิจ พี่กับพี่น้องหลายคนก็คอยคุ้มกันอยู่ข้างประธานสมาคมการด้าฉู่ตลอดยี่สิบสี่ชม. แถมยังวางเครือข่าย อะไรก็ตามที่จะก่อให้เกิดอันตรายถูกพวกเราจัดการดักไว้หมด
“เดิมคิดว่าภายใต้การคุ้มครองแน่นหนาแบบนี้ ประธานสมาคมการด้าฉู่คงไม่มีทางเกิดเรื่องแน
