่”
“แต่พวกเราก็คิดผิดไป” สือโพ่จุนถอนหายใจ อดหัวเสียไม่ได้
“วันนั้นสถานการณ์เป็นแบบนี้ ประธานสมาคมการด้าฉู่จะจัดสัมมนาธุรกิจขึ้นที่โรงแรมคิมไท นักธุรกิจใหญ่โตมากมายของจงไห่มาร่วมงานกันเกือบหมด”
“สถานการณ์แบบนี้เกิดเหตุชุลมุนได้ง่าย ดังนั้นพวกเราเลยเตรียมการกันไว้ก่อน พวกพี่น้องที่เป็นอ้านจิ้งชั้นกลางคอยประกบประธานสมาคมการด้าฉู่ไม่คลาดสายตา พวกที่เป็นอ้านจิ้งชั้นต้นคอยเดินตรวจตราตลอดงาน เพื่อกำจัดคนน่าสงสัย แบบนี้จะสามารถขจัดความน่าเป็นที่จะเกิดอันตรายร้ายแรงออกไปได้”
“แต่ไม่คิดเลยว่า อันตรายจะเกิดขึ้นจนได้”
“พวกเราเอาแต่ระวังพวกนักธุรกิจในงานและยามรักษาความปลอดภัย แต่คิดไม่ถึงให้ระวังคนใกล้ชิดของประธานสมาคมการด้าฉู่ จนหลานชายคนหนึ่งของประธานสมาคมการด้าฉู่ประทับฝ่ามือไว้ที่ร่างเขา พวกเราถึงได้สติกลับมา…”
“น่าเสียดายที่มันสายเกินไปแล้ว”
“ถึงประธานสมาคมการด้าฉู่จะไม่ตาย แต่ก็เป็นอัมพาตครึ่งตัว ตอนนี้ยังนอนอยู่บนเตียงเลย”
“นักฆ่านั่นล่ะ?” เฉินเฟิงอดถามไม่ได้ เรื่องนี้สหพันธ์ชะล่าใจไปจริงๆ แต่ถ้าเป็นเขา ในสถานการณ์อย่างนั้นก็คงนึกไม่ถึงว่า คนใกล้ชิดที่ตนสนิทชิดเชื้อตลอดมาจะเป็นนักฆ่า
“หนีไปแล้ว” สือโพ่จุนพูดอย่างหัวเสีย: “เจ้านั่นเป็นนักฆ่าที่มาจากองค์กรนักฆ่าเสินอิ่น เป็นนินจา ฝีมือการซ่อนตัวมือฉมังนัก เขาฟาดฝ่ามือใส่ประธานสมาคมการด้าฉู่ต่อหน้าพวกเรา และก็หายไปในควันสีดำ”
“ผมกับพี่น้อง
