บทที่ 64 วันมหามงคลสะท้านฟ้า เจ็ดผู้กล้าสังหารเซียน
“นี่…นี่…นี่…”
ตลอดชีวิตหลายสิบปีที่ผ่านมา เขาคือผู้ที่สร้างชื่อเสียงอันเกรียงไกรในนามเจิ้นอู่หวัง(จ้าวศาสตราแห่งการสยบยุทธ์)กระทั่งบัดนี้จีสงอิงเพิ่งได้ลิ้มรสความรู้สึกหนึ่งเป็นครั้งแรก…ใกล้เคียงกับคำว่าเหลวไหลอย่างถึงที่สุด
เบื้องหน้า เขาเห็นลวี่หยาง ยกมือขึ้นเพียงครู่ ใบยันต์เหลืองแผ่นหนึ่งก็ปรากฏขึ้นข้างกาย เต็มไปด้วยอักขระบิดเบี้ยวดั่งภาพอสุรกาย ก่อนจะลุกไหม้กลางอากาศ จากนั้นก็มีภาพลักษณ์อันไม่เป็นวิถียุทธ์ปรากฏขึ้นต่อเนื่อง มีทั้งปราณกระบี่ที่พาดผ่านท้องฟ้า มีทั้งอสนีบาตห้าสายที่ฟาดลงกลางศีรษะ มีแสงทองพวยพุ่งเหนือฟากฟ้า…ยันต์แต่ละแผ่น ล้วนพาเขาเข้าใกล้หายนะ!
ฉัวะฉัวะ ！
ปราณกระบี่กรีดเฉือนพาดผ่านแก้มของจีสงอิงอสนีฟาดใส่ร่างจนชาทั่วร่าง ขณะที่หมัดเต็มแรงที่เขาตอบโต้กลับกลับถูกแสงทองกลางอากาศขัดขวางเอาไว้โดยสิ้นเชิง
“เป็นไปไม่ได้!”
จีสงอิงถอยกรูดอีกครา ครานี้กลับไม่กล้าเข้าปะทะลวี่หยางอีก ได้แต่กัดฟันแน่น มองเขาด้วยแววตาตื่นกลัว…แต่ในแววตานั้นกลับแฝงไว้ด้วยความใคร่ปรารถนาอย่างลึกล้ำ
เพียงชั่วอึดใจเดียว คำหนึ่งก็พลันผุดขึ้นกลางใจเขา
เซียน!?
ในยามนี้ วิชาที่ลวี่หยางแสดงออกมา แทบไม่ต่างจากเซียนในนิยายปรัมปราที่เล่าขานต่อกันมา! และสิ่งนั้นเอง…ได้จุดไฟแห่งความทะเยอทะยานเป็นอมตะในดวงใจเขาให้ลุกโชติช่วงขึ้นทันที
เมื่อคิดได้ดังนี้ จีส
