บทที่ 341 แผลจากการโดนลอบทำร้าย
ตอนสือโพ่จุนมองเขา สายตาเต็มไปด้วยการค้นหา ไม่ได้ละลาบละล้วงอะไร แต่รังสีการฆ่าของเขากลับแผ่กำจายออกมาตอนนี้เอง
เพราะว่าวรยุทธ์สูงทำให้เฉินเฟิงไม่รู้สึกอะไร แต่ถ้าเป็นคนธรรมดา โดนรังสีนี้สาดเข้าไปคงตกใจเข่าอ่อนแน่ บางทีอาจจะหลงเหลือเอฟเฟคส์อะไรไว้ก็ไม่แน่อีก
“เฉินเฟิง ดูออกด้วยหรอ?” สือโพ่จุนรู้สึกตะลึงมาก เฉินเฟิงนี่สุดยอดจริงๆ เขาเคยโดนนินจาลอบทำร้ายตอนไปแย่งของกับคนญี่ปุ่นชื่อเสิ่นอิ่นที่ประเทศญี่ปุ่น ตันเถียนเลยได้รับบาดเจ็บตอนนั้น
พอกลับประเทศ ลมปราณภายในร่างกายเขาก็แปรปรวนไม่มั่นคงมาโดยตลอด ทำให้รังสีการฆ่าก็โดนผลกระทบไปด้วย เก็บรังสีไม่อยู่บ่อยๆ
สภาพนี้ทำให้เขาทุกข์มาก ถึงเขาจะเป็นจอมยุทธ์ แต่ภรรยาและลูกๆล้วนเป็นคนธรรมดา ทุกครั้งที่รังสีการฆ่าของเขาหลุดการควบคุม ก็จะทำให้ภรรยาและลูกๆตกใจแทบตาย
เพื่อไม่ให้ภรรยาและลูกๆใช้ชีวิตอย่างหวาดหวั่น หลายปีมานี้เขาแทบไม่กลับบ้านเลย
ความรู้สึกที่มีบ้านแต่กลับไม่ได้ คนที่โดนเท่านั้นถึงจะรู้
เฉินเฟิงยิ้มพยักหน้า ปกติแล้ว เหตุผลที่ทำให้จอมยุทธ์ควบคุมรังสีการฆ่าในตัวไม่อยู่มีแค่อย่างเดียวคือ ตันเถียนโดนลอบทำร้ายมาก่อน สือโพ่จุนวรยุทธ์ด้อยเล็กน้อย ไม่รู้ก็ไม่แปลก
ส่วนเฉินเฟิงได้รับการอบรมถ่ายทอดจากเซียวกั่วจง เลยไม่มีปัญหาพวกนี้
“เฉินเฟิง อาการบาดเจ็บของพี่นี่มีทางรักษาไหม?” สือโพ่จุนน้ำเสียงสั่นไหว ถามอย่างวาด
