ุนกำหมัดแน่น รู้สึกเลือดลมพลุกพล่าน เป็นไปได้ยังไง?! เป็นไปได้ยังไง?!
ชายหนุ่มข้างหน้านี่เป็นลูกศิษย์ของผู้อาวุโส?!
ในใจสือโพ่จุนกู่ก้องร้องตะโกนอย่างบ้าคลั่ง เขายากที่จะเชื่อได้จริงๆว่า เฉินเฟิงจะเป็นลูกศิษย์ของเซียวกั่วจง แต่เขารู้ดีว่า เจ้าสามหวงไม่มีทางเอาเรื่องแบบนี้มาล้อเล่นแน่
และดูจากความสนิทสนมของเขากับเจ้าสามหวง เจ้าสามหวงยิ่งไม่มีทางเอาเรื่องนี้มาล้อเล่น
ดังนั้นเฉินเฟิงที่ยืนตรงหน้าเขาเป็นไปได้มากว่าจะเป็นลูกศิษย์ของเซียวกั่วจงจริงๆ!
ลูกศิษย์ผู้อาวุโส!
เขาเป็นลูกศิษย์ผู้อาวุโส!
เขาเป็นถึงลูกศิษย์ของผู้อาวุโส!
“ปึ้ก” ดังขึ้น
สือโพ่จุนถึงกับคุกเข่าลงข้างหนึ่งกับพื้น น้ำตาคลอเบ้า: “เฉินเฟิง กรุณารับการคารวะจากโพ่จุนด้วย!”
เจ้าสามหวงเบิกตากว้าง ไม่เชื่อสายตาตัวเอง เสี่ยวสือโถวทำอะไรเนี่ย ไม่พูดพล่ามทำเพลงอะไรก็คุกเข่าลงเลย?!
“พี่สือ ทำอะไรเนี่ย? รีบลุกขึ้น!” เฉินเฟิงก็ตกใจเหมือนกัน เขารีบยื่นมือพยุงสือโพ่จุนขึ้นมา ปฏิกิริยาของสือโพ่จุนอยู่เหนือความคาดหมายของเขามาก
เขาคิดถึงปฏิกิริยาของสือโพ่จุนร้อยแปดพันเก้า แต่กลับไม่เคยคิดเลยว่า สือโพ่จุนจะคุกเข่าให้เขาดื้อๆ
แต่เห็นท่าทีตื่นเต้นของสือโพ่จุนแล้ว เฉินเฟิงได้สติกลับมา สือโพ่จุนคุกเข่าลง ไม่ใช่คุกเข่าให้เขา แต่คุกเข่าให้เซียวกั่วจง!
เห็นได้ชัดว่าสือโพ่จุนให้ความเคารพและภักดีกับเซียวกั่วจงมาก ความเคารพภักดีนี้สามารถทำได้ถึงขั้น
