เสียเลือดเสียเนื้อเพื่อเซียวกั่วจงได้เลยทีเดียว!
ถึงเขาจะเป็นแค่ลูกศิษย์ของเซียวกั่วจง แต่ในสายตาสือโพ่จุน เขาเปรียบเสมือนครึ่งหนึ่งของเซียวกั่วจง!
ถึงได้คุกเข่าให้!
พริบตานี้น เฉินเฟิงรู้สึกเคารพขึ้นมาทันที
หนึ่งคือเคารพอาจารย์เซียวกั่วจง เขาคิดไม่ออกจริงๆว่า ในยุคมืดนั่นเซียวกั่วจงทำเรื่องสะท้านฟ้าสะเทือนดินอะไรไปบ้าง ถึงทำให้ศิษย์สหพันธ์สงครามยังคงจดจำขึ้นใจมาหกสิบปีจากนั้นได้
สองคือเคารพสือโพ่จุนที่อยู่ตรงหน้าเขานี่!
สือโพ่จุนตรงหน้าเขา ถึงมีวรยุทธ์แค่ระดับอ้านจิ้งชั้นกลาง ในสายตาเฉินเฟิงไม่มีความหมายเลย แต่ความจงรักภักดีของสือโพ่จุน ความดุเดือดเลือดพล่านนี้ กลับเป็นสิ่งที่เฉินเฟิงชาตินี้ไม่สามารถไปถึงได้
สหพันธ์สงครามถึงสามารถรักษาดินแดนป้องกันศัตรูรุกรานมาได้จนถึงทุกวันนี้ เพราะมีคนอย่างสือโพ่จุน
“เฉิน…ผู้อาวุโสได้เข้าสู่ปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้แล้วจริงหรือ?” หลังจากเฉินเฟิงพยุงเขาขึ้นมา อารมณ์ของสือโพ่จุนยังคงตื่นเต้นอยู่ ตอนนี้เขาไม่กล้าสงสัยแล้วว่าเฉินเฟิงเป็นลูกศิษย์เซียวกั่วจงจริงไหม เพราะลูกศิษย์ของเซียวกั่วจง ใช่ว่าใครจะกล้าแอบอ้าง และไม่มีใครกล้าแอบอ้าง!
ตอนนี้เขาอยากรู้แต่ว่า เฉินเฟิงได้บรรลุปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ตามที่เจ้าสามหวงบอกจริงไหม
“พี่สือ อย่าเรียกผมผู้อาวุโสเลย ผมบอกแล้วไง ระหว่างผมกับพี่ ให้นับเป็นพี่น้องกันใช่ไหม?” เฉินเฟิงยิ้มเหนื่อย พอรู้ว่าเขาเป็นลูกศิ
