พียงแค่ชื่อ ตอนนี้ดูแล้ว เฉินเฟิงคงจะรับสืบทอดชื่อนี้ต่อไป
“พี่สือ เรื่องที่ผมเป็นลูกศิษย์อาจารย์ และเรื่องที่ผมบรรลุขั้นปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้แล้ว คนรู้มีไม่มาก ขอให้พี่สือเก็บเป็นความลับให้ผมด้วย” เฉินเฟิงบอก
สีหน้าสือโพ่จุนตึงเครียดขึ้นทันที เขาตบอกรับปากเฉินเฟิง: “เฉินเฟิงสบายใจได้ พอออกจากประตูนี้ไป เรื่องที่เราคุยกันในนี้ ผมจะไม่มีวันพูดกับคนอื่นอีก ถ้าผิดคำสาบานนี้ ขอให้โดนฟ้าผ่าตาย!”
“พี่สือไม่ต้องสาบานหรอก นิสัยพี่ผมเชื่อใจได้!” เฉินเฟิงยิ้มน้อยๆ เขาเชื่อสายตาในการมองคนของเจ้าสามหวง และเชื่อสายตาตัวเอง
“จริงสิพี่สือ ตอนผมพี่งเข้ามา พบว่าเวลาพี่มองคน จะปิดบังรังสีการฆ่าในตัวไว้ไม่มิด ตันเถียนของพี่เคยได้รับบาดเจ็บมาก่อนหรือเปล่า?” เฉินเฟิงถาม เมื่อกี้ตอนเขาเข้ามา ก็รู้สึกแล้วว่าบนตัวสือโพ่จุนมีปัญหาแน่
ในตัวจอมยุทธ์มีรังสีการฆ่าเป็นเรื่องปกติ โดยเฉพาะจอมยุทธ์ที่ฆ่าฟันกับศัตรูในชายแดนของสหพันธ์สงครามมาหลายปีอย่างสือโพ่จุน รังสีการฆ่าบนตัวยิ่งเข้มข้นมาก
แต่ปกติแล้ว รังสีการฆ่าบนตัวจอมยุทธ์จะสามารถควบคุมได้ และปล่อยออกมาตอนเจอศัตรูเท่านั้น
แต่สือโพ่จุนไม่ใช่ เห็นได้ชัดว่าเขาควบคุมรังสีการฆ่าไม่ได้เลย ปัญหานี้ตอนเฉินเฟิงเข้ามาก็เห็นแล้ว
