บทที่ 336 รองผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อ
“งานหาได้แล้วหรอ?”
“ยังครับ” เฉินเฟิงส่ายหัว ในใจแอบสงสัย นี่หวางหงอี้คิดว่าตัวเองจะมาพึ่งใบบุญเขาที่จงไห่นี่หรือไงกัน?
วินาทีต่อมา ความคิดเป็นจริง เห็นหวางหงอี้สะบัดมือบอก: “ในเมื่อยังไม่มี งั้นก็ไม่ต้องหาแล้วล่ะ เราไปทำงานที่บริษัทการค้าของอาเลยละกัน ฝ่ายจัดซื้อตอนนี้ขาดรองผู้จัดการพอดี เรามาทำงานให้อา อาให้เงินเดือนเดือนละหมื่นสอง”
รองผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อ?
เงินเดือนเดือนละหมื่นสอง?
พอหวางหงอี้พูดแบบนี้ บรรยากาศในห้องนั่งเล่นเงียบลงทันที
หลี่สื้อผิงกับหวางซือหยวนลอบสบตากัน หวางซือหยวนแอบอิจฉา ทำไมพ่อถึงดีกับไอ้บ้านนอกขนาดนี้?
หวางเต๋อฟาโกรธมาก พ่อทำเกินไปแล้ว ตัวเองเป็นลูกชายเขาแท้ๆ แต่กลับทำได้แค่รองผู้จัดการของบริษัทการค้า และคำแหน่งรองผู้จัดการนี่ตัวเองต้องพยายามตั้งหลายปีกว่าจะได้มา แต่เฉินเฟิงมาแป๊บเดียว พ่อก็ให้เป็นรองผู้จัดการเลย มันอะไรกันเนี่ย?!
“ไม่ได้!” เพิ้งเย้นฟางคัดค้านออกมาเลย โกรธเหมือนคางคกพองลม: “หวางหงอี้ ไอ้บ้านนอกนี่เป็นลูกนอกสมรสคุณหรือไงหะ? ทำไมต้องดีกับมันขนาดนี้?”
“ตำแหน่งรองผู้จัดการน่ะ หลานฉันขอคุณมาครึ่งปี คุณก็ไม่ยอมรับปากเขา”
“เรื่องอะไรไอ้บ้านนอกนี่มา คุณก็ให้มันไปทำ?”
“มันรู้เรื่องการค้าหรอ? มันเคยทำการค้าหรอ? คุณไม่กลัวมันทำบริษัทเจ๊งหรือไง?” เพิ้งเย้นฟางด่ากราดรัวไม่เว้นช่องไฟ
หวางหงอี้ขมวดคิ้วมุ่น ไม่คิดว่าเพิ้ง
