บทที่ 334 เลวมาก
ภายใต้รูปร่างภายนอกที่ดูอ่อนแอ แต่กลับแฝงประกายคมสะท้านไว้ด้านใน
เฉินเฟิงหรี่ตามอง ไม่ต้องสงสัยเลย ผู้ชายผมข้างสีขาวคนนี้เป็นเพื่อนของเสี้ยเว่ยกั๋ว หวางหงอี้
ตอนเฉินเฟิงมองหวางหงอี้ เขาเองก็มองเฉินเฟิง แต่พอเขามองแววตาของเฉินเฟิงกลับมีแววสงสัย
“คุณคือ…”
“คุณอาหวาง ผมคือเฉินเฟิง” เฉินเฟิงยิ้มน้อยๆ นายหวางหงอี้คนนี้ดูแล้วไม่เหมือนเพิ้งเย้นฟางที่ไร้เหตุผลนั่น
“เฉินเฟิง?” หวางหงอี้แวบประกายดีใจขึ้นมา: “เธอเป็นลูกเขยของเว่ยกั๋วล่ะสิ?”
“รีบขึ้นมา มานี่เลย เย้นฟางเรียกเฉินเฟิงขึ้นมา” ท่าทีของหวางหงอี้ดูดีใจมาก ทำให้คนทุกคนในที่นั้นอึ้งไปตามๆกัน
“หงอี้ ไอ้ขยะนี่รังแกฉัน ทำไมคุณ…” เพิ้งเย้นฟางทำสีหน้าน้อยใจ คิดจะใส่ไฟต่อ แต่หวางหงอี้ตะคอกเสียงเย็นว่า: “หุบปาก!”
“เสี่ยวเฟิงพึ่งมาจากชางโจว ยังไม่คุ้นเคยอะไรที่นี่เลย ทำไมถึงต้องรังแกคุณ…แค่กๆ” หวางหงอี้เหมือนโกรธจัด พูดได้ครึ่งเดียวก็ไอไม่หยุด สีหน้าแดงก่ำ
ท่าทางเขาทำให้เพิ้งเย้นฟางตกใจไม่น้อย: “หงอี้อย่าโมโห ฉันจะให้เขาเข้ามาเดี๋ยวนี้ ให้เขาเข้ามาเลยนะ”
สายตาเบนไปที่เฉินเฟิง เพิ้งเย้นฟางน้ำเสียงแหวขึ้นมาอีก: “ไปสิ ยังยืนบื้ออะไรอยู่ล่ะ!”
เฉินเฟิงหรี่ตามอง ไม่ได้พูดอะไร เดินตามเพิ้งเย้นฟางเข้าไปในบ้าน
กลับพบว่าหวางหงอี้ลงมาจากชั้นบนแล้ว กวักมือเรียกเฉินเฟิงด้วยรอยยิ้ม: “เสี่ยวเฟิง มานั่งนี่สิ มาๆ”
เฉินเฟิงยิ้มบาง “คุณอา เรื่อง
