ยังไม่เคลียร์เลย ผมไม่นั่งดีกว่า”
“เรื่อง? เรื่องอะไร?” หวางหงอี้เงยหน้าขึ้นมองเฉินเฟิงอึ้งๆ
แต่กลับเห็นเฉินเฟิงเม้มปาก ไม่มีทีท่าว่าจะพูดอะไร
เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ หวางหงอี้เบนสายตาไปที่เพิ้งเย้นฟางและหวางเต๋อฟา และรู้สึกว่าสีหน้าสองแม่ลูกดูไม่เป็นธรรมชาติเลย
“เย้นฟาง!” หวางหงอี้เรียกเสียงขรึม
เพิ้งเย้นฟางใจกระตุก และเล่าเรื่องราวแบบฉบับที่หวางเต๋อฟาเล่าก่อนหน้านั้นออกมาใส่ร้ายเฉินเฟิง
เดิมคิดว่าพอพูดจบ หวางหงอี้คงจะโมโหใส่เฉินเฟิง แต่ไม่คิดว่า สีหน้าหวางหงอี้กลับยิ่งทะมึนขึ้นเรื่อยๆ แถมหน้าบึ้งทะมึนนี่กลับพุ่งมาที่เธอกับหวางเต๋อฟาด้วย
เพิ้งเย้นฟางรู้สึกหวั่นใจ: “หงอี้…”
“ฉันให้เธอสามแสน เธอให้เต๋อฟาแสนเดียว?” หวางหงอี้มองเพิ้งเย้นฟางด้วยใบหน้าเย็นชา
“สามแสน?” หวางเต๋อฟาอุทานออกมาอย่างตกใจ เพิ้งเย้นฟางให้เขาไปไถ่หยกบอกเขาว่า หวางหงอี้ให้เธอแค่หนึ่งแสน ดังนั้นหยกนั้นอย่างมากสุดจ่ายให้เฉินเฟิงได้แค่แสนเดียว
แต่ตอนนี้…
สามแสน? เฉินเฟิงทำหน้าแปลกใจ บ้านนี้นี่แปลกจริงๆ
คนหนึ่งกล้ามากกว่าอีกคนหนึ่ง
เดิมคิดว่าหวางเต๋อฟาละโมบหนึ่งแสนจากเขานี่ว่าหนักแล้ว ไม่คิดว่า เพิ้งเย้นฟางกลับยิ่งแล้วใหญ่ หักเงินสองแสนของหวางหงอี้ออกเลย
พอเห็นเพิ้งเย้นฟางก้มหน้านิ่งไม่กล้าพูดอะไร หวางหงอี้ยิ่งโมโหมากขึ้น: “พูดสิ!”
“ฉัน…ฉันพูดอะไรล่ะ!” เพิ้งเย้นฟางเริ่มมีน้ำโห เงยหน้าขึ้นมาสบตากับหวางหงอี้: “ฉันให้ไอ้บ้า
