ได้แสนหนึ่งให้เขา
หวางหงอี้ได้รับเงินไปแล้วตื้นใจมาก ตอนนั้นเขาสาบานว่าจะต้องคืนเงินให้เสี้ยเว่ยกั๋วเป็นร้อยเท่า เพื่อย้ำเตือนตัวเอง ยังเอาหยกประจำตระกูลให้เสี้ยเว่ยกั๋วเป็นหลักประกัน
พริบตาเดียว สิบปีผ่านไปแล้ว
สิบปีมานี้ บริษัทการค้าของหวางหงอี้ยิ่งทำยิ่งเจริญ ยิ่งทำยิ่งดี แต่ในขณะเดียวกันก็ยุ่งมากขึ้นเรื่อยๆ หลายครั้งที่อยากกลับชางโจว เพื่อไปไถ่ถอนหยกประจำตระกูลกลับมาด้วยตัวเอง ก็ต้องเลื่อนออกไปด้วยเหตุผลนานาประการ
หลายวันนี้ได้พักสักที ก็ดันมาป่วยซะนี่
พอได้ยินว่าเฉินเฟิงจะมาจงไห่ หวางหงอี้เดิมคิดจะไปรับด้วยตัวเอง แต่เพิ้งเย้นฟางกลับบอกไม่ต้อง ให้หวางเต๋อฟาเอาเงินไปคืนก็พอแล้ว
หวางหงอี้เชื่อคำแนะนำของเธอ แต่ไม่คิดว่า เพิ้งเย้นฟางจะมาไม้นี้
“เต๋อฟา!”
น้ำเสียงเข้มของหวางหงอี้ดังขึ้นอีกครั้ง หวางเต๋อฟาสะอึก ทำหน้ามุ่ยพูดเสียงอ่อยว่า: “พ่อ…”
“แกบอกพ่อมาตามจริงว่า เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่?”
หวางเต๋อฟาเงยหน้าขึ้น เดิมคิดจะโกหกต่อไป แต่ภายใต้สายตากดดันของหวางหงอี้ เขารู้สึกว่าตัวเองโดนมองทะลุหมดแล้ว เลยได้แต่มั่นหน้าบอกว่า: “พ่อ ผมกับเฉินเฟิงคงมีอะไรเข้าใจผิดกัน”
“เข้าใจผิด?” หวางหงอี้พูดเสียงเย็น: “เข้าใจผิดยังไง?”
“ปึ้ก” ดังขึ้น หวางเต๋อฟาคุกเข่าลงกับพื้น น้ำตาไหลเป็นเผาเต่า: “พ่อ ผมผิดไปแล้ว”
“ผมไม่มีทางเลือกจริงๆ ผมไม่อยากหลอกพ่อกับแม่ แต่ผมแพ้พนันเงินอยู่มากโข พวกเขาบอกว่า ถ้าผมไ
