บทที่ 333 ความกร่างอวดดีของหวางเต๋อฟา
“ให้เขาไสหัวไป หนูไม่อยากเห็นเขา!” หวางซือหยวนมองเฉินเฟิงอย่างรังเกียจอีก เตรียมจากไป ตอนนี้เองหวางเต๋อฟายิ้มเย็นพลางว่า: “น้อง ตอนนี้ให้มันไสหัวไป มันจะสบายไปหน่อยมั้ง!”
“ยังไงก็ต้องให้มันมองหยกประจำตระกูลเราออกมา แล้วก็เงินที่ข่มขู่พี่เอาไปหนึ่งแสนห้าหมื่นนั่น แล้วค่อยให้มันไสหัวไปสิ”
“หยกบ้านเรา? นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?” หวางซือหยวนขมวดคิ้วมุ่น
“เรื่องเป็นแบบนี้…” หวางเต๋อฟาเล่าเรื่องแบบใส่สีตีไข่หลายตลบ แทบจะโยนความผิดทั้งหมดไปให้เฉินเฟิง แถมใส่ไฟเฉินเฟิงซะไม่เหลือดี
พอฟังจบ หวางซือหยวนสีหน้าเย็นชาฉันพลัน เธอมองเฉินเฟิงอย่างรังเกียจสุดๆ ด่ากราดว่า: “สมเป็นไอ้ขยะที่โลภมากไม่รู้จักพอจริงๆ!”
ด่าจบ เธอเบนสายตากลับไปที่เพิ้งเย้นฟาง:
“แม่คะ มีอะไรน่าคุยกับคนแบบนี้กัน โทรเรียกตำรวจให้มาพาตัวไปเลยดีว่า!”
“ซือหยวน เรื่องแจ้งความไม่ต้องรีบร้อน เจ้าขยะนี่ตบหน้าพี่ชายเราสองฉาดยังไม่ได้คิดบัญชีเลยนะ” เพิ้งเย้นฟางพูดอย่างเคียดแค้น ก่อนให้ตำรวจพาตัวเฉินเฟิงไป เธอต้องให้เขาชดใช้เรื่องนี้ซะก่อน
หวางซือหยวนพยักหน้าน้อยๆ
“ไอ้ขยะ ยังไม่คุกเข่าขอโทษอีก!” หวางเต๋อฟาร้องกร่างขึ้น อาจเพราะด้านหลังเขามีคนที่บ้านยืนอยู่เยอะ ทำให้เขาใจกล้ามากขึ้น ไม่เพียงร้องแร่แห่กระเฌอข่มขู่เฉินเฟิง มือก็เริ่มออกด้วย
เขายกมือขึ้นกะตบเฉินเฟิงซักฉาดสองฉาดแก้แค้นซักหน่อย
“เพี๊ยะ”
เสีย
